Święty dnia · 11 lipca
Święty Benedykt, opat
sobota, 14. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Biały
Święty Benedykt z Nursji jest uznawany za ojca zachodniego monastycyzmu i jednego z patronów Europy. Urodził się pod koniec V wieku w Nursji we Włoszech – okresie wielkich przemian, upadku Cesarstwa Rzymskiego i licznych niepokojów społecznych. Po krótkim czasie studiów w Rzymie Benedykt zdecydował się zamieszkać jako pustelnik w Subiaco. Szybko zyskał reputację człowieka głęboko modlącego się i obdarzonego mądrością duchową, dzięki czemu przyciągał uczniów pragnących naśladować jego życie oddane Bogu.
Największym dziełem św. Benedykta była Reguła, stanowiąca podstawowe zasady życia duchowego i wspólnotowego dla mnichów. Jej dewiza – „Ora et labora” (módl się i pracuj) – do dziś fascynuje wielu chrześcijan. Reguła charakteryzuje się umiarkowaniem, mądrością pedagogiczną oraz troską o zrównoważony rozwój duchowy i fizyczny. Benedykt założył klasztor na Monte Cassino, który stał się centrum życia monastycznego i kultury chrześcijańskiej w wiekach średnich. Jego duchowość akcentowała posłuszeństwo, pokorę, wspólnotowość i codzienną wytrwałość w dążeniu do Boga wobec wszystkich trudności.
W 1964 roku św. Benedykt został ogłoszony patronem Europy, uznając przełomową rolę, jaką odegrał w kształtowaniu duchowej tożsamości kontynentu. Jego wspomnienie jest świętem w Europie, by podkreślić jego znaczenie dla kultury, wiary i cywilizacji europejskiej.
Zadaj pytanie o święto dnia
Odrębności lokalne
- Francja — Św. Benedykt, opat (Uroczystość w Europie)
- Szwajcaria — Św. Benedykt, opat (Uroczystość w Europie)
- Belgia — Św. Benedykt, opat (Uroczystość w Europie)
- Luksemburg — Św. Benedykt, opat (Uroczystość w Europie)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Jestem człowiekiem o nieczystych wargach, a moje oczy oglądały Króla, Pana Zastępów! » — Is 6, 1-8
W roku śmierci króla Ozjasza
ujrzałem Pana, zasiadającego na wysokim i wyniosłym tronie,
a skraje jego szaty wypełniały Świątynię.
Serafini stali ponad nim.
Każdy z nich miał po sześć skrzydeł:
dwoma zakrywał twarz,
dwoma zakrywał nogi,
a dwoma latał.
I wołali jeden do drugiego:
« Święty, Święty, Święty, Pan Zastępów,
cała ziemia pełna jest Jego chwały. »
Od głosu wołającego zatrzęsły się odrzwia progów,
a świątynia napełniła się dymem.
Powiedziałem wtedy:
« Biada mi! Zginąłem,
bo jestem człowiekiem o nieczystych wargach
ia mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach,
a jednak moje oczy oglądały Króla, Pana Zastępów! »
Wtedy jeden z serafinów przyleciał do mnie,
trzymając w ręce rozżarzony węgielek,
który szczypcami wziął z ołtarza.
Dotknął nim moich ust i powiedział:
« Oto dotknęło to twoich warg,
przeto twoja wina jest usunięta,
a twój grzech odpuszczony. »
Usłyszałem wtedy głos Pana, który mówił:
« Kogo mam posłać?
Kto będzie naszym posłańcem? »
Odpowiedziałem więc:
« Oto jestem, poślij mnie! »
– Oto słowo Boże.
Ps 92 (93), 1abc, 1d-2, 5
Pan króluje,
owlókł się w majestat,
Pan przywdział potęgę.
Świat utwierdził tak, że się nie zachwieje,
od wieków Twój tron niewzruszony,
od zawsze Ty jesteś.
Twoje postanowienia są bardzo pewne:
świętość przystoi Twemu domowi,
Panie, po wszystkie dni.
« Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało » — Mt 10, 24-33
W owym czasie
Jezus powiedział do swoich Apostołów:
« Uczeń nie przewyższa nauczyciela,
a sługa swego pana.
Wystarczy, jeśli uczeń będzie jak jego nauczyciel,
a sługa jak jego pan.
Jeśli pana domu nazwali Belzebubem,
tym bardziej jego domowników.
Nie bójcie się więc tych ludzi:
nic nie jest ukryte, co by nie miało być ujawnione,
nic nie jest skryte, co nie będzie poznane.
Co mówię wam w ciemności,
powiedzcie w świetle dziennym;
a co usłyszycie na ucho,
głoście na dachach.
Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało,
lecz duszy zabić nie mogą;
lecz bójcie się raczej Tego, który może duszę i ciało zatracić w piekle.
Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa?
A przecież ani jeden z nich nie spadnie na ziemię
bez woli waszego Ojca.
U was nawet włosy na głowie wszystkie są policzone.
Nie bójcie się więc:
jesteście ważniejsi niż wiele wróbli.
Do każdego, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi,
ja też przyznam się przed moim Ojcem, który jest w niebie.
Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi,
tego i Ja się zaprę
przed moim Ojcem, który jest w niebie. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org