Św. Dydak, wyznawca

Święty Dydak z Alkali (hiszp. Diego de Alcalá) był skromnym bratem zakonnym należącym do Zakonu Braci Mniejszych, który zasłynął swoją głęboką pokorą, gorliwą modlitwą oraz troską o najuboższych. Urodził się w południowej Hiszpanii w XIV wieku i od młodości dążył do życia według ideałów świętego Franciszka. Jego droga nie wiodła przez uczone studia ani stanowiska w Kościele, lecz przez milczącą, pokorną służbę, przede wszystkim na stanowisku furtiana, gdzie codziennie spotykał potrzebujących. Szczególnie opiekował się chorymi i wygłodniałymi, dzieląc się wszystkim, co miał, a jego ufność Bożej Opatrzności przyniosła mu opinię cudotwórcy już za życia.

Szczególnie dramatyczny okres jego posługi przypadł na czas epidemii w Rzymie, kiedy to z wielką miłością opiekował się chorymi braćmi. Jego pobożność i prostota sprawiły, że był szeroko szanowany jeszcze za życia, a po śmierci przypisywano mu wiele cudów. Kanonizowany został w XVI wieku, a jego kult szybko rozprzestrzenił się nie tylko w Hiszpanii, ale również w krajach misyjnych, zwłaszcza w Ameryce Łacińskiej.

Data dzisiejszego wspomnienia przypomina o znaczeniu pokornej służby i zapomnianej wielkości pomagania najuboższym. Kościół oddaje mu cześć jako wyznawcy, który potwierdził swoją wiarę nie przez wielkie dokonania, lecz przez cichą wierność i ofiarną miłość.