Św. Marcelego, papieża i męczennika

Święty Marceli I był papieżem na początku IV wieku, obejmując Stolicę Piotrową w bardzo trudnych czasach prześladowań chrześcijan przez cesarza Dioklecjana. Jego pontyfikat przypadał na okres odbudowy Kościoła po wielkim prześladowaniu, gdy wielu chrześcijan, ze strachu przed represjami, zaparło się wiary lub złożyło ofiary pogańskim bożkom. Marceli musiał zmierzyć się z trudnym zadaniem przywrócenia dyscypliny kościelnej, zwłaszcza wobec tych, którzy odpadli od wiary (tzw. lapsi). Jego stanowczość w kwestii pokuty budziła sprzeciw zarówno przeciwników Kościoła, jak i niektórych chrześcijan wymagających łagodniejszego traktowania. Tradycja głosi, że został wtrącony do niewoli, gdzie zmarł z powodu trudnych warunków życia — dlatego czczony jest jako męczennik.

W liturgii tego dnia wspomina się jego niezłomność i oddanie dla czystości wiary oraz pokoju Kościoła. Święty Marceli stanowi wzór pasterskiej gorliwości i troski o zbawienie powierzonych mu dusz, zwłaszcza w czasach kryzysu i podziałów. Jego święto przypada w styczniu, by upamiętnić zarówno czas jego męczeństwa, jak i istotę posługi biskupa Rzymu, który ma być dla wiernych opoką zwłaszcza w chwilach trudnych. Wspomnienie o Papieżu Marcellim w tym dniu przypomina o trwałej wartości wierności, pokory i odwagi w posłudze Kościołowi.