Św. Robert Bellarmin, biskup i doktor Kościoła

Bracia,
przypominam wam Dobrą Nowinę,
którą wam głosiłem;
Ewangelię tęście przyjęli;
w niej trwacie,
    przez nią będziecie zbawieni,
jeśli ją zachowacie tak, jak wam ją przekazałem;
w przeciwnym razie, na próżno uwierzyliście.

    Przekazałem wam najpierw to,
co sam przyjąłem:
Chrystus umarł za nasze grzechy
zgodnie z Pismem,
    i został pogrzebany;
zmartwychwstał trzeciego dnia
zgodnie z Pismem,
    ukazał się Kefasowi, potem Dwunastu;
    następnie ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz –
większość z nich żyje do tej pory,
a niektórzy już pomarli –;
    potem ukazał się Jakubowi, potem wszystkim apostołom.
    W końcu, już po wszystkich, ukazał się także mnie jako poronionemu płodowi.

    Bo ja jestem najmniejszy ze wszystkich apostołów,
i nie jestem godzien, by nazywać się apostołem,
bo prześladowałem Kościół Boży.
    Lecz to, kim jestem,
jestem dzięki łasce Bożej,
a Jego łaska okazana mi nie była daremna.
Pracowałem więcej niż oni wszyscy;
ale w gruncie rzeczy nie ja,
lecz łaska Boża ze mną.

    Tak więc, czy to ja, czy tamci,
tak właśnie nauczamy,
tak właśnie uwierzyliście.

         – Oto słowo Boże.

Dziękujcie Panu, bo jest dobry,
jego łaska trwa na wieki!
Niech to głosi Izrael:
jego łaska trwa na wieki!

Ramie Pana wzniesione,
ramię Pana mocarne!
Nie umrę, ale będę żył
i głosił dzieła Pana.

Tyś jest moim Bogiem, Tobie dziękuję,
mój Boże, Ciebie wywyższam!
Dziękuję Ci, że mnie wysłuchałeś,
i stałeś się moim zbawieniem.

W owym czasie
  pewien faryzeusz zaprosił Jezusa, by z nim jadł.
Jezus wszedł do jego domu
i zajął miejsce przy stole.
  I oto kobieta z miasta, która była grzesznicą,
gdy się dowiedziała, że Jezus zasiada za stołem w domu faryzeusza,
przyniosła alabastrowy flakonik olejku.
  Zapłakana stanęła za Nim, u Jego nóg,
i zaczęła łzami oblewać Jego stopy.
Wytarła je swoimi włosami,
całowała je
i namaszczała olejkiem.

  Widząc to,
faryzeusz, który Go zaprosił, pomyślał sobie:
„Gdyby On był prorokiem,
znałby, kim jest i jaka jest ta kobieta, która Go dotyka,
a jest to grzesznica”.
  Jezus odezwał się do niego:
„Szymonie, mam ci coś do powiedzenia”.
– „Powiedz, Nauczycielu”.
  Jezus powiedział:
„Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników;
jeden był mu winien pięćset denarów,
drugi pięćdziesiąt.
  Ponieważ nie mieli z czego oddać,
darował dług obu.
Który z nich będzie go bardziej miłował?”
  Szymon odpowiedział:
„Sądzę, że ten, któremu więcej darował”.
– „Słusznie powiedziałeś” – rzekł Jezus.
  Potem zwrócił się do kobiety i powiedział Szymonowi:
„Widzisz tę kobietę?
Wszedłem do twojego domu,
a nie podałeś mi wody do nóg;
ota zaś oblała mi stopy łzami
i wytarła swoimi włosami.
  Nie pocałowałeś mnie;
ota zaś, odkąd weszła,
nie przestaje całować moich stóp.
  Głowy nie namaściłeś mi oliwą;
ota zaś olejkiem namaściła moje stopy.
  Dlatego mówię ci:
jej grzechy, liczne grzechy, są odpuszczone,
gdyż bardzo umiłowała.
Ten zaś, komu mało się odpuszcza,
mało miłuje”.
  Następnie powiedział do niej:
„Twoje grzechy są odpuszczone”.
  Współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie:
„Kim jest ten człowiek,
że nawet grzechy odpuszcza?”
  On zaś powiedział do kobiety:
„Twoja wiara cię ocaliła.
Idź w pokoju!”

        – Oto słowo Pańskie.