26 października
Poniedziałek, 30. tydzień zwykły
Rok parzysty
Dzień ferialny w liturgii Kościoła katolickiego przypada wtedy, gdy nie obchodzimy żadnego szczególnego wspomnienia świętego, święta czy uroczystości. Okres zwykły, w którym przeżywamy ten dzień, jest czasem codziennej wierności, wzrastania w wierze oraz pracy nad osobistą świętością w szarej codzienności. Liturgia słowa skupia naszą uwagę na nauczaniu Jezusa i rzeczywistości Kościoła pierwotnego, przypominając, że Boża łaska działa także w zwykłych dniach życia. Dni ferialne są okazją do medytacji nad Ewangelią i refleksji nad własnym zjednoczeniem z Bogiem na drodze codziennych obowiązków. Kościół podkreśla, że droga do świętości wiedzie również przez szarą codzienność, a każdy dzień niesie szansę wzrostu duchowego. Choć nie świętujemy wtedy żadnego konkretnego wydarzenia czy życia świętego, to właśnie w feriach uczymy się wytrwałości, pokory i miłości Boga w tym, co zwyczajne. To zaproszenie, by wśród codziennych zajęć nie zapominać o stałej obecności Boga.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Poniedziałek, 30. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieEp 4, 32 – 5, 8
Bracia,
bądźcie dla siebie pełni dobroci i serdeczności.
Przebaczajcie sobie nawzajem,
tak jak Bóg przebaczył wam w Chrystusie.
Tak, starajcie się naśladować Boga,
bo jesteście Jego umiłowanymi dziećmi.
Żyjcie w miłości,
tak jak Chrystus nas umiłował i wydał samego siebie za nas,
ofiarując się Bogu jako ofiara miła, o woni przyjemnej.
Jak przystoi świętym,
rozpusta, wszelka nieczystość i chciwość
niech nawet nie będą wśród was wspominane;
ani żadne nieprzyzwoite, głupie czy sprośne słowa
– wszystko to nie przystoi –
ale raczej niech będą dziękczynienia.
Dobrze to wiedzcie: ani rozpustnicy, ani nieczystości, ani chciwcy
– bo to są bałwochwalcy –
nie mają udziału w królestwie Chrystusa i Boga;
niech was nikt nie zwodzi próżnymi słowami.
Wszystko to ściąga gniew Boży na nieposłusznych.
Nie miejcie zatem nic wspólnego z takimi ludźmi.
Niegdyś byliście ciemnością;
teraz zaś, w Panu, jesteście światłością;
postępujcie jak dzieci światłości.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 1, 1-2, 3, 4.6
Szczęśliwy człowiek,
który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników,
nie zasiada w gronie szyderców,
ale znajduje upodobanie w Prawie Pana
i rozważa Jego Prawo dniem i nocą!
On jest jak drzewo
zasadzone nad strumieniem wód,
wydające owoc w swoim czasie,
a jego liście nie więdną;
wszystko, co czyni, pomyślnie się udaje.
Inaczej jest z występnymi.
Oni są jak plewa,
którą wiatr rozwiewa.
Pan zna drogę sprawiedliwych,
ale droga występnych zaginie.
EwangeliaLc 13, 10-17
W owym czasie
Jezus nauczał w synagodze
w dzień szabatu.
Była tam pewna kobieta, która miała ducha
sprawiającego jej niemoc od osiemnastu lat;
była całkowicie zgarbiona
i zupełnie nie mogła się wyprostować.
Gdy Jezus ją zobaczył, zawołał ją i rzekł:
« Kobieto, jesteś wolna od swojej niemocy ».
Położył na nią ręce.
Natychmiast wyprostowała się
i chwaliła Boga.
Lecz przełożony synagogi, oburzony,
że Jezus uzdrowił w szabat,
przemówił do tłumu:
« Jest sześć dni, w które można pracować;
przychodźcie więc w te dni, by dać się uzdrowić,
a nie w dzień szabatu ».
Pan mu odpowiedział:
« Obłudnicy!
Czyż każdy z was w szabat
nie odwiązuje swego wołu lub osła od żłobu
i nie prowadzi go do wody?
A tej kobiety, córki Abrahama,
której szatan trzymał związanej już osiemnaście lat,
czy nie należało uwolnić z tych więzów w dzień szabatu? »
Na te słowa Jezusa
wszyscy Jego przeciwnicy zostali zawstydzeni,
a cały lud radował się
z powodu wszystkich wspaniałych czynów, których dokonywał.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org