27 listopada
Piątek, 34. tydzień zwykły
Rok parzysty
Dziś Kościół obchodzi dzień powszedni, czyli tzw. ferię, w ramach 34. tygodnia zwykłego. Czas zwykły, obejmujący dwie główne części roku liturgicznego poza Adwentem, Bożym Narodzeniem, Wielkim Postem i Wielkanocą, jest okresem codziennego wzrastania w wierze i naśladowania Chrystusa w zwyczajnych obowiązkach. To czas, kiedy wierni są zaproszeni do refleksji nad codziennym słuchaniem Słowa Bożego, pogłębiania relacji z Bogiem, a także do świadomego przeżywania każdej chwili swojej chrześcijańskiej drogi. Podczas ferii nie wspominamy konkretnego świętego, lecz skupiamy się na codziennej ewangelizacji — w modlitwie, pracy, rodzinie i relacjach. Kościół przypomina, że świętość rodzi się również w zwykłym dniu, przez wierność obowiązkom i miłość bliźniego. W liturgii czytania są podporządkowane ciągłemu rozważaniu Pisma Świętego, a wspólnota Kościoła rozważa, jak wzrastać w łasce na co dzień. Czas ten jest niezwykle ważny, choć mniej widowiskowy niż wielkie uroczystości – prowadzi głębiej do Boga poprzez proste, codzienne wybory.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek, 34. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieAp 20, 1-4.11 – 21, 2
Ja, Jan,
ujrzałem anioła zstępującego z nieba;
trzymał w ręku klucz do otchłani
i wielki łańcuch.
Pochwycił Smoka, węża starodawnego,
który jest Diabłem, Szatanem,
i związał go na tysiąc lat.
Wrzucił go do otchłani,
zatrzasnął nad nim drzwi;
następnie położył pieczęcie,
aby Smok nie zwodził już narodów,
aż dopełni się tysiąc lat.
Potem musi być na krótki czas uwolniony.
Potem ujrzałem trony:
a ci, którzy na nich zasiedli,
od nich otrzymali władzę sądzenia.
Ujrzałem dusze tych, którzy zostali ścięci
za świadectwo Jezusa
i za słowo Boże,
tych, którzy nie pokłonili się Bestii ani jej obrazowi,
i nie przyjęli jej znamienia na czoło ani na rękę.
Ożyli
i królowali z Chrystusem przez tysiąc lat.
Potem ujrzałem wielki biały tron
i tego, który na nim zasiadał.
Przed Jego obliczem uciekły niebo i ziemia:
nie było już dla nich miejsca!
Ujrzałem także zmarłych, wielkich i małych,
którzy stali przed tronem.
Otworzono księgi,
a następnie inną księgę – księgę życia.
Według tego, co było napisane w księgach,
zmarli zostali osądzeni według swoich czynów.
Morze oddało zmarłych, których w sobie miało,
Śmierć i Otchłań
również oddały swoich zmarłych,
i byli osądzeni każdy według swoich czynów.
Potem Śmierć i Otchłań
zostały wrzucone do jeziora ognia
– jezioro ognia to śmierć druga.
A jeśli kogoś nie znaleziono zapisanego w księdze życia,
został wrzucony do jeziora ognia.
I ujrzałem nowe niebo i nową ziemię,
bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły
i morza już nie ma.
I Miasto Święte, nowe Jeruzalem,
ujrzałem zstępujące z nieba, od Boga,
gotowe jak oblubienica przystrojona dla swojego męża.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 83 (84), 3, 4, 5-6a.8a
Dusza moja tęskni
i omdlewa z pragnienia do przedsionków Pana;
moje serce i ciało wołają radośnie
do Boga żywego!
Nawet wróbel znalazł sobie dom,
a jaskółka gniazdo, gdzie złożyła swe pisklęta:
ołtarze Twoje, Panie Zastępów,
mój Królu i mój Boże!
Szczęśliwi, którzy mieszkają w Twoim domu:
wciąż będą Ciebie wielbić!
Szczęśliwi, których moc jest w Tobie:
którzy wzwyż podążają.
EwangeliaLc 21, 29-33
W owym czasie
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść:
« Spójrzcie na drzewo figowe i wszystkie inne drzewa.
Patrzcie na nie:
gdy już wypuszczają pąki,
wiecie, że zbliża się lato.
Tak samo i wy,
gdy zobaczycie, że to się dzieje,
wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże.
Zaprawdę powiadam wam:
pokolenie to nie przeminie,
aż się to wszystko stanie.
Niebo i ziemia przeminą,
ale moje słowa nie przeminą.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org