Św. Karola Boromeusza, biskupa i wyznawcy

Święty Karol Boromeusz, biskup i wyznawca, to postać kluczowa dla odnowy Kościoła katolickiego w dobie reformy trydenckiej. Urodził się w zamożnej rodzinie w Mediolanie, a już jako bardzo młody człowiek został przez swojego wuja, papieża Piusa IV, mianowany kardynałem i arcybiskupem Mediolanu. Niezwykła gorliwość św. Karola przejawiała się w pracy duszpasterskiej i trosce o duchową oraz materialną odnowę kleru i wiernych. Dał się poznać jako surowy reformator, który osobiście wizytował parafie, zakładał seminaria duchowne i gorliwie czynił wszystko, by wprowadzić w życie postanowienia Soboru Trydenckiego. Jego działalność miała duże znaczenie dla umocnienia katolicyzmu szczególnie w północnych Włoszech, gdzie szerzyły się wpływy reformacji.

Znany był z troski o ubogich i chorych – szczególnie podczas epidemii dżumy w Mediolanie w latach 1576-1577, gdzie z narażeniem życia posługiwał zarażonym. Duchowość św. Karola wyróżnia głęboka pokora, modlitwa, asceza i wierność obowiązkom stanu biskupiego. Jego przykład wiary, gorliwości i oddania Kościołowi uczyniły go wzorem pasterza oraz patronem biskupów, seminarzystów i duszpasterzy.

Kościół obchodzi jego święto w listopadzie, bo właśnie 4 listopada zakończyła się jego ziemska pielgrzymka. Umieszczenie tej daty w liturgii podkreśla pamięć o jego świętości i zasługach dla odrodzenia katolicyzmu oraz zachęca wiernych do podejmowania pracy nad własnym uświęceniem, wzorem św. Karola Boromeusza.