Poświęcenie Bazyliki Laterańskiej

W tych dniach,
podczas widzenia otrzymanego od Pana,
    człowiek zaprowadził mnie z powrotem do wejścia do Domu,
i oto: spod progu Domu
wypływała woda ku wschodowi,
ponieważ fasada Domu była zwrócona ku wschodowi.
Woda spływała spod prawej strony Domu,
na południe od ołtarza.
    Człowiek wyprowadził mnie przez północną bramę
i przeprowadził mnie na zewnątrz,
aż do bramy zwróconej ku wschodowi,
i tam również woda wypływała z prawej strony.
    Powiedział mi:
« Ta woda płynie do regionu wschodniego,
spływa w dolinę Jordanu
i uchodzi do Morza Martwego,
którego wody uzdrawia.
    Wszystko, dokądkolwiek dotrze ten strumień,
wszystko ożyje i będzie się rozwijać.
Ryb będzie tam bardzo dużo,
bo gdzie woda dotrze, wszystko zostaje uzdrowione,
i życie pojawia się wszędzie tam, gdzie dotrze potok.
    Na brzegach potoku, po obu stronach,
wzrosną wszelkiego rodzaju drzewa owocowe;
ich liście nie zwiędną
i owoców im nie zabraknie.
Co miesiąc będą rodziły nowe owoce,
bo ta woda pochodzi z przybytku.
Owoce będą pokarmem,
a liście lekarstwem.»

    – Oto słowo Boże.

 

LUB

Bracia,
    jesteście budowlą, którą wznosi Bóg.
    Według łaski, którą Bóg mi dał,
ja, jak dobry architekt,
położyłem fundament.
Ktoś inny buduje na nim.
Niech jednak każdy zważa,
jak buduje.
    Fundamentu nikt nie może położyć innego
niż ten, który już jest: Jezus Chrystus.

    Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga,
a Duch Boży mieszka w was?
    Jeśli ktoś zniszczy świątynię Boga,
ten człowiek zostanie zniszczony przez Boga,
bo świątynia Boża jest święta,
i tą świątynią jesteście wy.

    – Oto słowo Boże.

Bóg jest dla nas ucieczką i mocą,
pomocą w utrapieniach, zawsze obecną.
Nie będziemy się bali, choćby ziemia się poruszyła,
choćby góry zapadły się w głębię morza.

Strumień swymi nurtami rozwesela miasto Boga,
najświętsze mieszkanie Najwyższego.
Bóg jest w jego sercu: nie zachwieje się.
Bóg przyjdzie mu z pomocą o świcie.

Pan Zastępów jest z nami,
Bóg Jakuba naszą twierdzą!
Przyjdźcie i zobaczcie dzieła Pana,
On położył kres wojnom aż po krańce ziemi.

Gdy zbliżała się Pascha żydowska,
Jezus udał się do Jerozolimy.
    W świątyni zastał sprzedawców wołów, owiec i gołębi,
a także siedzących tam bankierów.
    Sporządził bicz ze sznurów
i wszystkich wypędził ze świątyni, wraz z owcami i wołami,
rozsypał monety bankierów
i powywracał stoły.
    Do sprzedawców gołębi powiedział:
« Zabierzcie to stąd.
Nie róbcie z domu mego Ojca
targowiska.»
    Jego uczniowie przypomnieli sobie, że jest napisane:
Gorliwość o Twój dom pochłonie mnie.
    Żydzi zapytali Go więc:
« Jaki znak nam pokażesz,
że możesz tak postępować?»
    Jezus im odpowiedział:
« Zburzcie tę świątynię,
a Ja w trzy dni ją odbuduję.»
    Żydzi odpowiedzieli Mu:
« Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię,
a Ty ją w trzy dni odbudujesz?»
    A On mówił o świątyni swego ciała.

    Gdy jednak zmartwychwstał,
jego uczniowie przypomnieli sobie, że to powiedział;
i uwierzyli Pismu
i słowu, które wyrzekł Jezus.

    – Oto słowo Pańskie.