Św. Andrzeja Avellino, wyznawcy

Święty Andrzej Avellino to wybitna postać z XVI wieku, czczona jako przykład gorliwości kapłańskiej, pokory i życia pełnego gorącej miłości do Boga. Urodził się we Włoszech w miejscowości Castronuovo i początkowo był prawnikiem, lecz poruszony głębokim nawróceniem, przyjął święcenia kapłańskie. Wstąpił następnie do zgromadzenia teatynów, gdzie znany był z wielkiej ascezy, praktykowania cnoty milczenia, duchowego kierownictwa i opieki nad chorymi. Szczególne miejsce w jego duchowości zajmowała nieustanna modlitwa i trwanie w czystości serca – Andrzej Avellino pragnął przede wszystkim stałego zjednoczenia z Bogiem. W tradycji jest często przywoływany jako patron tych, którzy pragną wytrwać do końca w życiu łaski, ponieważ zmarł nagle podczas odprawiania Mszy Świętej – w chwili, która uchodzi za znak jego wierności aż do śmierci.

Jego kult rozpowszechnił się szybko, zwłaszcza wśród kapłanów i zakonników, a także wśród wiernych szukających wsparcia w walce z pokusami i w trudach codziennego życia duchowego. Dlatego dzień wspomnienia św. Andrzeja Avellino ma przypominać o potrzebie czujności, wytrwałości oraz pokornej służby Bogu aż do ostatnich chwil życia. Obchód ten, choć nie należy do najważniejszych świąt roku, jest znakomicie wpisany w listopadową medytację nad przemijaniem i koniecznością ustawicznego nawrócenia. Święty Andrzej Avellino to wzór, który inspiruje do podejmowania osobistych wysiłków w dążeniu do świętości i ufności w Boże miłosierdzie.