Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę

Dziś, według tradycyjnego kalendarza rzymskiego z 1962 roku, obchodzimy wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę, znane jako "Sanctæ Mariæ Sabbato". To wspomnienie nie jest związane z konkretnym wydarzeniem z życia Maryi, lecz jest wyrazem szczególnej czci o charakterze sobotnim, która wykształciła się w Kościele Zachodnim już w pierwszym tysiącleciu. Sobota stała się dniem dedykowanym Matce Bożej jako wyraz wdzięczności za Jej wierność Bogu oraz niezłomne trwanie przy Chrystusie, zwłaszcza po Jego śmierci na krzyżu, kiedy apostołowie się rozproszyli. Tradycja ta rozwinęła się szczególnie w średniowieczu, kiedy wiele zakonów i wspólnot zakonnych podejmowało specjalne nabożeństwa ku czci Maryi właśnie tego dnia. Liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę nie ma uroczystego charakteru – w kalendarzu tradycyjnym jest to wspomnienie IV klasy. Niemniej wyraża ono głęboki sens oddania chrześcijańskiego: wstawiennictwa Maryi, która wspomaga Kościół pielgrzymujący oraz wiernych dążących do świętości na co dzień. Kościół podkreśla, że Maryja jest Matką wszystkich wierzących i ciągle wstawia się za nami u swego Syna, a sobotnie wspomnienie w sposób szczególny umacnia tę maryjną duchowość przez liturgię i modlitwę. Obchodzenie tej pamiątki w sobotę odwołuje się także do symboliki soboty jako czasu oczekiwania – pomostu między śmiercią a zmartwychwstaniem Chrystusa – kiedy to Maryja trwała w wierze i nadziei. Jest to wspomnienie liturgiczne obecne w tradycyjnym kalendarzu rzymskim (1962) i zachęca, by przez modlitwę i naśladowanie Maryi, wzrastać w wierze, nadziei i miłości.