11 listopada
Św. Marcin z Tours
Środa, 32. tydzień zwykły — Rok parzysty
Św. Marcin z Tours jest jednym z najbardziej czczonych świętych w całej Europie Zachodniej. Urodził się w IV wieku na terenie dzisiejszych Węgier, a wychował się we Włoszech, będąc synem rzymskiego oficera. W młodości został żołnierzem, jednak już wtedy odznaczał się wielkim współczuciem — najbardziej znana jest scena, gdy podzielił się swoim płaszczem z żebrakiem. Ten gest jest symbolem jego miłosierdzia, które na stałe wpisało się w duchową tradycję Europy.
Po przyjęciu chrztu Marcin opuścił wojsko i oddał się służbie Kościołowi. Został uczniem św. Hilarego z Poitiers, a następnie założył jeden z pierwszych klasztorów w Galii, w Ligugé. Jako biskup Tours odznaczał się prostotą, gorliwością w głoszeniu Ewangelii i troską o ubogich. Był gorliwym przeciwnikiem pogańskich zwyczajów, ale nie szukał konfliktów — raczej ukazywał piękno wiary chrześcijańskiej własnym przykładem. Św. Marcin do dziś jest dla Kościoła świadectwem głębokiej miłości bliźniego i żywej wiary. Wspomnienie to przypomina nam o wartości ubóstwa, służby drugiemu człowiekowi oraz odrzucenia przemocy.
Św. Marcin z Tours należy do grona świętych, którzy kształtowali duchowość średniowiecznej Europy. W polskiej tradycji znany jest również z ludowych zwyczajów związanych z jego świętem, a jego postawa inspiruje do odważnego realizowania Ewangelii na co dzień.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Marcin z Tours (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieTt 3, 1-7
Umiłowany,
przypominaj wszystkim, że powinni być poddani
władzom i zwierzchnikom,
by byli im posłuszni
i gotowi do każdego dobrego czynu;
by nikogo nie obrażali,
nie byli kłótliwi, lecz życzliwi,
okazując zawsze łagodność
względem wszystkich ludzi.
Bo i my kiedyś byliśmy nierozumni, nieposłuszni,
zagubieni, zniewoleni przez różne żądze i przyjemności;
żyliśmy w złości i zazdrości,
byliśmy nienawistni i nienawidzący się nawzajem.
Lecz gdy Bóg, nasz Zbawiciel,
objawił swą dobroć i miłość do ludzi,
zbawił nas,
nie dzięki sprawiedliwym czynom, które myśmy spełnili,
lecz z miłosierdzia swego.
Przez kąpiel chrztu dał nam odrodzenie
i odnowił nas w Duchu Świętym.
Tego Ducha Bóg wylał na nas obficie,
przez Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela,
abyśmy usprawiedliwieni Jego łaską,
na mocy nadziei
stali się dziedzicami życia wiecznego.
– Oto słowo Boże.
Psalm22 (23), 1-2a, 2b-3, 4, 5, 6
Pan jest moim pasterzem:
niczego mi nie braknie.
Na zielonych pastwiskach
pozwala mi odpocząć.
Prowadzi mnie nad wody spokojne
i przywraca mi życie;
kieruje mnie na właściwe ścieżki
ze względu na swoje imię.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę,
bo Ty jesteś ze mną:
Twój kij i laska są moją pociechą.
Stół dla mnie zastawiasz
wobec mych wrogów;
pomazujesz mi głowę olejkiem,
kielich mój pełny po brzegi.
Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną
przez wszystkie dni mego życia;
i zamieszkam w domu Pana
po najdłuższe czasy.
EwangeliaLc 17, 11-19
W owym czasie
Jezus, zmierzając do Jerozolimy,
przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.
Gdy wchodził do pewnej wioski,
dziesięciu trędowatych wyszło Mu naprzeciw.
Zatrzymali się z daleka
i zawołali głośno:
« Jezusie, Mistrzu,
ulituj się nad nami. »
na ten widok Jezus powiedział do nich:
« Idźcie, pokażcie się kapłanom. »
A gdy szli, zostali oczyszczeni.
Jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony,
wrócił sławiąc Boga donośnym głosem.
Upadł na twarz do nóg Jezusa
dziękując Mu.
A był to Samarytanin.
Wtedy Jezus przemówił i rzekł:
« Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych?
A gdzie jest dziewięciu?
Czy nikt z nich nie wrócił,
aby oddać chwałę Bogu,
lecz tylko ten cudzoziemiec? »
Jezus powiedział mu:
« Wstań, idź,
wiara twoja cię uzdrowiła. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org