12 listopada
Św. Jozafat, biskup i męczennik
Czwartek, 32. tydzień zwykły — Rok parzysty
Św. Jozafat Kuncewicz, biskup i męczennik, żył na przełomie XVI i XVII wieku na terenach dzisiejszej Ukrainy i Białorusi. Był mnichem bazyliańskim i arcybiskupem połockim, aktywnie angażującym się na rzecz jedności chrześcijan w trudnych czasach podziałów wyznaniowych. Jozafat gorliwie popierał unię brzeską (1596 r.), która przybliżała Kościół prawosławny na tych ziemiach do wspólnoty z Rzymem, zachowując przy tym wschodni ryt liturgiczny. Jego działalność spotkała się jednak z gwałtownym oporem środowisk prawosławnych nieuznających unii, a także z wrogością niektórych przedstawicieli lokalnej szlachty. Konflikty te doprowadziły do jego brutalnej śmierci — został zamordowany w 1623 roku przez przeciwników unii w Witebsku. Kościół katolicki czci go jako męczennika za jedność chrześcijan. Beatyfikowany został stosunkowo szybko, a w 1867 r. kanonizowany przez Piusa IX. Jego życie i męczeństwo są wciąż aktualnym przypomnieniem o wartości pojednania i wspólnoty w Kościele. Dzisiejsze wspomnienie liturgiczne Św. Jozafata przypomina wiernym o potrzebie modlitwy i działań na rzecz jedności chrześcijan — zgodnie z pragnieniem samego Chrystusa.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Jozafat, biskup i męczennik (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytaniePhm 7-20
Umiłowany,
twoja miłość przyniosła mi już wiele radości i pocieszenia,
bo dzięki tobie, bracie, serca wierzących zaznały ukojenia.
Owszem, w Chrystusie mam pełne prawo upomnieć cię,
by nakazać ci, co należy uczynić,
ale wolę zwrócić się do ciebie z prośbą w imię miłości:
ja, Paweł, taki jaki jestem – człowiek stary
i, co więcej, teraz więzień za Chrystusa Jezusa,
mam do ciebie sprawę w sprawie Onezyma,
mojego dziecka, któremu w więzieniu dałem życie w Chrystusie.
Tenże Onezym (którego imię znaczy „pożyteczny”)
przez jakiś czas był ci nieużyteczny,
lecz teraz jest bardzo pożyteczny tobie i mnie.
Posyłam ci go z powrotem,
jego, który jest jak moje serce.
Chętnie zatrzymałbym go przy sobie,
aby mi służył w twoim imieniu,
mnie, który jestem więźniem z powodu Ewangelii.
Lecz nie chciałem niczego zrobić bez twojej zgody,
abyś uczynił to, co dobre,
nie z przymusu, ale z własnej woli.
Jeśli przez jakiś czas był od ciebie oddalony,
może po to, abyś go na zawsze odzyskał,
już nie jako niewolnika,
ale, więcej niż niewolnika, jako umiłowanego brata:
dla mnie jest nim szczególnie,
o ileż bardziej dla ciebie,
zarówno po ludzku, jak i w Panu.
Jeśli więc uważasz mnie za współuczestnika,
przyjmij go jak mnie.
Jeśli zaś wyrządził ci jakąś szkodę lub jest ci coś winien,
zapisz to na moje konto.
Ja, Paweł, piszę to własną ręką:
ja ci to oddam.
Nie wspomnę już, że ty również jesteś moim dłużnikiem,
a tym długiem jesteś ty sam.
Tak więc, bracie, spraw mi tę radość w Panu,
niech moje serce zazna w Chrystusie ukojenia.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 145 (146), 6c-7, 8-9a, 9bc-10
Pan na wieki dochowuje wierności,
uciskanym wymierza sprawiedliwość,
głodnym daje chleb;
Pan uwalnia uwięzionych.
Pan otwiera oczy niewidomym,
Pan prostuje zgnębionych,
Pan kocha sprawiedliwych,
Pan strzeże przybyszów.
Wspiera wdowę i sierotę,
a przewrotnym krzyżuje drogi.
Pan będzie królował na wieki:
twój Bóg, Syjonie, przez pokolenia!
EwangeliaLc 17, 20-25
W owym czasie
gdy faryzeusze pytali Jezusa,
kiedy przyjdzie Królestwo Boże,
odpowiedział im:
« Przyjście Królestwa Bożego nie podlega obserwacji.
I nie powiedzą: “Oto tu jest!” albo: “Tam jest!”
Bo oto Królestwo Boże jest pośród was.»
Następnie rzekł do uczniów:
« Przyjdą dni,
gdzie zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego,
ale nie zobaczycie.
I będą wam mówić: “Oto tam!”, albo: “Oto tu!”
Nie chodźcie tam i nie biegnijcie.
Bo jak błyskawica, która pojawia się
rozświetla horyzont od jednego krańca do drugiego,
tak będzie z Synem Człowieczym,
gdy nadejdzie Jego dzień.
Lecz wpierw musi wiele wycierpieć
i być odrzuconym przez to pokolenie.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org