11 września
Piątek, 23. tydzień zwykły
Dzień ferialny (dzień powszedni) w liturgii Kościoła katolickiego, taki jak ten przypadający na 11 września 2026 r. w 23. Tygodniu Zwykłym, nie jest związany z żadnym określonym świętem czy wspomnieniem świętego. To czas, w którym liturgia skupia się na codziennym kroczeniu za Chrystusem i rozważaniu Jego słowa w kontekście codzienności. W okresie zwykłym Kościół przypomina wiernym, że świętość można osiągać nie tylko przez wielkie czyny czy spektakularne świadectwo, ale także przez codzienne, wierne wykonywanie powierzonych nam obowiązków oraz modlitwę i życie sakramentalne. W tym czasie czytania mszalne prowadzą wiernych przez kolejne fragmenty Pisma Świętego, zapraszając do pogłębiania wiary, nadziei i miłości w zwykłych sytuacjach życiowych. Kościół uczy, że każdy dzień, nawet ten niepołączony z wielkim wydarzeniem liturgicznym, jest okazją do spotkania z Bogiem, służby bliźniemu i osobistego wzrastania na drodze świętości. Dni ferialne przypominają mocno o tym, że życie chrześcijańskie toczy się przede wszystkim w codzienności, która – dzięki łasce Boga – staje się miejscem wzrostu duchowego.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek, 23. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Co 9, 16-19.22-27
Bracia,
głoszenie Ewangelii
to dla mnie nie powód do chwały,
lecz konieczność, która na mnie spoczywa.
Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!
Oczywiście, jeśli czynię to z własnej woli,
zapracowałem na nagrodę;
ale nie czynię tego z własnej woli,
to misja, która została mi powierzona.
Jaka więc moja nagroda?
To, że głoszę Ewangelię bez szukania jakiejkolwiek korzyści materialnej,
i nie korzystam ze swoich praw jako głosiciel Ewangelii.
Tak, będąc wolnym względem wszystkich,
stałem się sługą wszystkich,
aby pozyskać jak największą liczbę.
Dla słabych stałem się słabym,
aby pozyskać słabych.
Dla wszystkich stałem się wszystkim,
żeby uratować choćby niektórych.
A wszystko to czynię ze względu na Ewangelię,
aby mieć w niej udział także i ja.
Przecież wiecie, że na stadionie
wszyscy biegacze biegną w wyścigu,
ale tylko jeden otrzymuje nagrodę.
Biegnijcie tak, aby ją zdobyć!
Wszyscy zawodnicy podczas ćwiczeń
poddają się surowej dyscyplinie;
czynią to, by otrzymać wieniec, który więdnie,
a my – nieskazitelny.
Ja więc biegnąc nie biegnę bez celu;
walcząc – nie uderzam w powietrze.
Lecz umartwiam swe ciało
i czynią je niewolnikiem,
aby nie stało się tak, że głosząc Ewangelię innym,
sam zostanę odrzucony.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 83 (84), 3, 4, 5-6, 12
Dusza moja tęskni i omdlewa
do przedsionków Pana;
serce moje i ciało wołają radośnie
do Boga żywego!
Nawet wróbel znalazł domek,
a jaskółka gniazdo, gdzie złożyła swe pisklęta:
twoje ołtarze, Panie Zastępów,
mój Królu i mój Boże!
Szczęśliwi, którzy mieszkają w twoim domu
i nieustannie mogą Cię wielbić!
Szczęśliwy, komu Ty jesteś mocą:
w jego sercu są przygotowane drogi!
Pan Bóg jest słońcem i tarczą;
Pan obdarza łaską i chwałą.
Nie odmawia swych dobrodziejstw
tym, którzy postępują nienagannie.
EwangeliaLc 6, 39-42
W owym czasie
Jezus powiedział swoim uczniom w przypowieści:
« Czy ślepy może prowadzić ślepego?
Czy obaj nie wpadną w dół?
Uczeń nie przewyższa nauczyciela;
ale po dobrze odbytej nauce,
każdy będzie jak jego nauczyciel.
Czemu widzisz drzazgę w oku swego brata,
a belki we własnym oku
nie dostrzegasz?
Jak możesz mówić swemu bratu:
„Bracie, pozwól, że usunę drzazgę z twojego oka”,
nie widząc belki we własnym oku?
Obłudniku! Usuń najpierw belkę ze swego oka,
a wtedy przejrzysz,
by wyjąć drzazgę z oka swego brata.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org