12 lutego
Piątek po Popielcu
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Piątek po Popielcu to szczególny dzień w liturgii Kościoła, będący częścią pierwszego tygodnia Wielkiego Postu. To dzień szczególnej refleksji nad własnym życiem i relacją z Bogiem, przypadający tuż po rozpoczęciu czterdziestodniowego czasu pokuty, modlitwy i nawrócenia. Liturgia tego dnia koncentruje się na wezwaniu do przemiany serca i praktykowania postu, jałmużny oraz intensywniejszej modlitwy. Kościół zaprasza wiernych do skupienia na słowach Pisma Świętego, które przypominają o potrzebie oderwania od przywiązań i powrotu do Boga całym sercem.
Piątek po Popielcu jest szansą na rozpoczęcie Wielkiego Postu w duchu skruchy, nadziei i odnowy. Uczestnictwo w liturgii w tym dniu pomaga zrozumieć sens pokuty, a także przygotowuje serca na wielkie tajemnice Paschy. Kościół nie wspomina w tym dniu żadnego konkretnego świętego, lecz kieruje wzrok wiernych na istotę nawrócenia i życie zgodne z Ewangelią. Praktyki podejmowane w tym czasie mają pogłębić relację z Bogiem i drugim człowiekiem, prowadząc ku duchowemu odrodzeniu.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek po Popielcu (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 12 lutego 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieIs 58, 1-9a
Tak mówi Pan Bóg:
Wołaj na całe gardło! Nie powstrzymuj się!
Niech twój głos rozbrzmiewa jak trąba!
Oznajmij mojemu ludowi jego bunt,
domowi Jakuba jego grzechy.
Dzień po dniu zwracają się do Mnie,
chcą poznać moje drogi.
Jak naród, który postępuje sprawiedliwie
i nie porzuca prawa swojego Boga,
proszą Mnie o sprawiedliwe nakazy,
pragną, by Bóg był blisko:
«Gdy pościmy,
dlaczego Ty tego nie widzisz?
Gdy pokutujemy,
dlaczego o tym nie wiesz?»
Tak, ale w dniu waszego postu
urządzacie własne sprawy,
i ciężko traktujecie pracujących dla was.
Wasz post przeradza się w kłótnie i spory,
w okrutne uderzenia pięścią.
Nie takim postem, jak dziś czynicie,
zdołacie sprawić, że głos wasz będzie słyszany w niebie.
Czy taki jest post, który Mi się podoba,
dzień, w którym człowiek się uniża?
Czy polega to na zginaniu głowy jak trzcina,
na leżeniu w worze i popiele?
Czy to nazywasz postem,
dniem miłym Panu?
Czyż nie na tym polega post, który Mi się podoba:
rozrywać kajdany nieprawości,
odwiązywać więzy jarzma,
odsyłać wolnych uciśnionych,
i wszelkie jarzmo łamać?
Czyż nie na tym, by łamać twój chleb dla głodnego,
wprowadzić w dom biednych bez dachu,
przyodziać nagiego, którego ujrzysz,
i nie odwracać się od swojego bliźniego?
Wtedy twoje światło zabłyśnie jak zorza poranna,
a twoje zdrowie rychło odnowi się.
Sprawiedliwość twoja pójdzie przed tobą,
a chwała Pana będzie cię ochraniać.
Wtedy, gdy zawołasz, Pan odpowie;
gdy krzykniesz, powie: «Oto jestem».
– Oto słowo Boże.
Psalm50 (51), 3-4, 5-6ab, 18-19
Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,
według wielkiego miłosierdzia Twojego, zgładź moje grzechy.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy,
i oczyść mnie z grzechu mego.
Tak, ja znam nieprawość moją,
i mój grzech jest zawsze przede mną.
Przeciw Tobie samemu zgrzeszyłem,
i uczyniłem, co złe w Twoich oczach.
Gdybym złożył ofiarę, nie zechcesz jej przyjąć,
nie pragniesz całopalenia.
Ofiarą Bogu miłą jest duch skruszony;
sercem skruszonym i pokornym, Boże, nie wzgardzisz.
EwangeliaMt 9, 14-15
W owym czasie
uczniowie Jana Chrzciciela podeszli do Jezusa
i zapytali:
«Dlaczego my i faryzeusze często pościmy,
a Twoi uczniowie nie poszczą?»
Jezus im odpowiedział:
«Czy goście weselni mogą się smucić,
dopóki oblubieniec jest z nimi?
Lecz przyjdą dni, kiedy zabiorą im oblubieńca;
wtedy będą pościć».
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org