13 lutego
Sobota po Popielcu
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
W Kościele katolickim dzień określany jako „Sobota po Popielcu” to pierwszy sobotni dzień Wielkiego Postu, przypadający zaraz po Środzie Popielcowej. Tego dnia wierni w sposób szczególny rozpoczynają głębszą refleksję nad własnym nawróceniem, wchodząc w duchu pokuty i umartwienia w okres przygotowania paschalnego. Liturgia tego dnia koncentruje się na wzywaniu do odnowienia życia, skruchy i modlitwy, a czytania biblijne zachęcają do wytrwałości w modlitwie i pokorze serca. Sobota ta nie jest świętem konkretnego świętego, ale dniem intensywnej modlitwy i przygotowania duchowego przed pierwszą niedzielą Wielkiego Postu.
W liturgii Kościoła to czas ciszy i oczekiwania, podczas którego akcentowana jest rezygnacja z pokarmów mięsnych oraz praktyki pokutne. Wielki Post jest okresem odnowy duchowej, a początkowe dni – zwłaszcza Sobota po Popielcu – pomagają ustawić właściwy kierunek i intencje na cały czas przygotowania do Wielkanocy. To moment, w którym wierni są zachęcani do modlitwy, postu i jałmużny, by przemieniać swoje życie zgodnie z Ewangelią i z większą ufnością podążać za Chrystusem.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Sobota po Popielcu (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 13 lutego 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieIs 58, 9b-14
Tak mówi Pan:
Jeśli usuniesz ze swego domu jarzmo,
gest oskarżający, słowo niegodziwe,
jeśli podasz głodnemu to, czego sam pragniesz,
i zaspokoisz pragnienia strapionego,
twoje światło wzejdzie w ciemnościach,
a twoja ciemność będzie jak południe.
Pan zawsze będzie twoim przewodnikiem.
Nawet na pustyni nasyci twoje pragnienia
i przywróci ci siły.
Będziesz jak ogród dobrze nawodniony,
jak źródło, któremu nigdy nie brak wody.
Odbudujesz dawne ruiny,
odnowisz fundamenty dawnych pokoleń.
Nazwą cię: „Ten, który naprawia wyłomy”,
„Ten, który odnawia drogi do zamieszkania”.
Jeśli powstrzymasz się od podróży w dzień szabatu,
nie będziesz załatwiać swoich spraw w mój święty dzień,
jeśli nazwiesz szabat „rozkoszą”,
a dzień święty Pana „chwalebnym”,
jeśli go uczcisz, unikając
własnych spraw, interesów i rozmów,
wtedy zaznasz rozkoszy w Panu;
sprawię, że wzniesiesz się ponad wyżyny tej ziemi,
ai dam ci jako pokarm dziedzictwo twojego ojca Jakuba.
Tak, usta Pana to powiedziały.
– Oto słowo Boże.
Psalm85 (86), 1-2, 3-4, 5-6
Wysłuchaj mnie, Panie, odpowiedz mi,
bo jestem biedny i ubogi.
Strzeż mnie, bo jestem wierny, o mój Boże,
ocal swojego sługę, który ufa Tobie.
Zmiłuj się nade mną, Panie,
bo wołam do Ciebie każdego dnia.
Panie, rozraduj swego sługę:
do Ciebie wznoszę moją duszę!
Ty bowiem jesteś dobry i przebaczasz,
pełen miłości dla wszystkich, którzy Cię wzywają,
wysłuchaj mojej modlitwy, Panie,
uszami swymi wysłuchaj głosu mojej prośby.
EwangeliaLc 5, 27-32
W owym czasie
Jezus wyszedł i zobaczył celnika
(to znaczy poborcę podatków)
imieniem Lewi
siedzącego w komorze celnej.
Powiedział mu:
«Pójdź za Mną.»
On zostawił wszystko,
wstał i poszedł za Nim.
Lewi wydał dla Jezusa wielkie przyjęcie w swoim domu;
było tam wielu celników oraz innych ludzi,
którzy razem z nimi zasiedli do stołu.
Faryzeusze oraz uczeni w Piśmie spośród ich kręgu szemrali
i mówili do Jego uczniów:
«Dlaczego jecie i pijecie
z celnikami i grzesznikami?»
Jezus im odpowiedział:
«Nie potrzebują lekarza zdrowi,
ale ci, którzy się źle mają.
Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych
lecz grzeszników,
aby się nawrócili.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org