14 lutego
1. niedziela Wielkiego Postu
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Pierwsza Niedziela Wielkiego Postu otwiera czas czterdziestodniowej wędrówki duchowej, inspirowanej czterdziestoma dniami, które Pan Jezus spędził na pustyni na modlitwie i poście, zmagając się z pokusami. Kościół zaprasza wiernych do wejścia na drogę nawrócenia przez modlitwę, post i jałmużnę, przygotowując serca i umysły na największe święta chrześcijaństwa — Wielkanoc. Liturgia tej niedzieli koncentruje się na temacie zmagania się ze złem i odnowy duchowej, przypominając, że Wielki Post to czas walki o prawdziwą wolność dzieci Bożych. W czytaniach biblijnych pojawiają się tematy związane z pokusami oraz zaufaniem Bogu, jako jedynej drodze do zwycięstwa nad złem. To także zachęta do rachunku sumienia i pogłębiania relacji z Bogiem poprzez codzienną modlitwę i wyrzeczenia. Kościół zachowuje tę niedzielę jako szczególną, bo wyznacza rytm duchowego przygotowania do Paschy i podkreśla konieczność wewnętrznej przemiany.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o 1. niedziela Wielkiego Postu (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 14 lutego 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Pierwsze czytanieGn 9, 8-15
Bóg powiedział do Noego i do jego synów:
«Oto Ja ustanawiam moje przymierze z wami,
z waszym potomstwem po was,
i ze wszystkimi istotami żywymi, które są z wami:
z ptakami, z bydłem, ze wszystkimi zwierzętami ziemi,
ze wszystkim, co wyszło z arki.
Tak, ustanawiam moje przymierze z wami:
żadna istota żywa nie zostanie już zgładzona przez wody potopu,
i nie będzie już potopu, który spustoszy ziemię.»
Bóg mówił dalej:
«Oto znak przymierza, które zawieram między Mną a wami,
i wszystkimi istotami żywymi, które są z wami,
na wieczne pokolenia:
Kładę mój łuk na obłokach,
aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią.
Gdy zbiorę obłoki nad ziemią,
i ukaże się łuk pośród obłoków,
pamiętać będę o moim przymierzu, które jest między Mną a wami
i wszelkimi istotami żywymi:
wody nie zamienią się już w potop,
by zgładzić wszelką istotę żywą.»
– Oto słowo Boże.
Psalm24 (25), 4-5ab, 6-7bc, 8-9
Panie, naucz mnie Twoich dróg,
pokaż mi Twoją ścieżkę.
Prowadź mnie w prawdzie swojej, naucz mnie,
bo Ty jesteś Bogiem, który mnie zbawia.
Pamiętaj, Panie, o swoim miłosierdziu,
o swojej miłości od wieków.
W swojej dobroci nie zapomnij o mnie,
ze względu na swoją łaskawość, Panie.
Dobry jest Pan i prawy,
on grzesznikom wskazuje drogę.
Pokornych prowadzi według sprawiedliwości,
pokornych uczy swojej drogi.
Drugie czytanie1 P 3, 18-22
Umiłowani,
Chrystus również
cierpiał za grzechy,
raz jeden,
On sprawiedliwy za niesprawiedliwych,
aby was doprowadzić do Boga;
został uśmiercony w ciele,
ale ożywiony Duchem.
W Nim poszedł ogłosić zbawienie
duchom zamkniętym w więzieniu.
To tym, którzy dawniej byli nieposłuszni,
gdy za dni Noego cierpliwość Boża oczekiwała,
kiedy budowana była arka,
w której tylko niewielu, to jest osiem osób,
zostało uratowanych przez wodę.
To stanowi zapowiedź chrztu,
który teraz was zbawia:
chrzest nie jest obmyciem z brudu ciała,
ale zobowiązaniem wobec Boga czystego sumienia
i zbawia przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa,
który jest po prawicy Boga,
po tym, jak wstąpił do nieba,
jiż poddani Mu są aniołowie,
Zwierzchności i Moce.
– Oto słowo Boże.
EwangeliaMc 1, 12-15
Jezus właśnie został ochrzczony.
Zaraz Duch wyprowadził Go na pustynię,
i na pustyni
przebywał czterdzieści dni,
był kuszony przez szatana.
Przebywał wśród zwierząt dzikich,
a aniołowie Mu służyli.
Po aresztowaniu Jana,
Jezus przyszedł do Galilei,
głosił Ewangelię Bożą;
mówił:
« Czas się wypełnił
i bliskie jest Królestwo Boże.
Nawracajcie się
i wierzcie w Ewangelię.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org