Święty dnia · 13 lipca
Święty Henryk
poniedziałek, 15. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Zielony
Święty Henryk, znany również jako Henryk II, był cesarzem Świętego Cesarstwa Rzymskiego w XI wieku. Urodził się w Bawarii w drugiej połowie X wieku, w rodzinie książęcej, a swoje dzieciństwo i młodość spędził w atmosferze głębokiej pobożności. Po objęciu tronu królestwa Niemiec i później tytułu cesarskiego, Henryk angażował się w działania mające na celu odnowę Kościoła – był orędownikiem reform gregoriańskich oraz wspierał rozwój i fundowanie licznych klasztorów. Jego wiara i oddanie Kościołowi były szeroko znane, ale także nie brakowało mu umiejętności politycznych i troski o sprawiedliwość społeczną.
Henryk wyróżniał się wspieraniem duchowieństwa i obroną Kościoła przed wpływami świeckimi. Chociaż bycie monarchą wymagało od niego zaangażowania w sprawy militarne oraz polityczne, zawsze starał się kierować chrześcijańskimi zasadami, zachowując we własnym życiu skromność i gorliwość religijną. Po śmierci został kanonizowany jako jedyny cesarz rzymsko-niemiecki, a jego wspomnienie, choć fakultatywne, przypomina Kościołowi o szczególnej misji odpowiedzialnych rządzących i ich roli w promowaniu sprawiedliwości, pokoju oraz współpracy z Kościołem. W szczególny sposób wspomina się go jako patrona ludzi sprawujących władzę oraz budowniczych Kościoła.
Zadaj pytanie o święto dnia
Odrębności lokalne
- Luksemburg — Św. Henryk i św. Kunegunda
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Obmyjcie się, oczyśćcie się, usuńcie sprzed moich oczu wasze złe uczynki » — Is 1, 10-17
Słuchajcie słowa Pana,
wy, którzy jesteście jak przywódcy Sodomy!
Nadstawcie ucha nauce naszego Boga,
wy, ludu Gomory!
Co mi po mnóstwie waszych ofiar?
– mówi Pan.
Całopalenia baranów i tłuszcz cielców
mam już dosyć.
Krwi byków, baranów i kozłów
nic mnie nie zadowala.
Gdy przychodzicie, by stanąć przede mną,
kto tego żądał od was, byście deptali moje dziedzińce?
Przestańcie składać daremne ofiary;
nienawidzę waszego kadzidła.
Nów, szabat, zebrania –
nie ścierpię przestępstw związanych z uroczystościami.
Wasze nowie i święta
stały się dla mnie ciężarem;
jestem zmęczony ich znoszeniem.
Gdy wyciągacie ręce,
odwracam oczy.
Choćbyście mnożyli modlitwy,
nie wysłucham;
wasze ręce są pełne krwi.
Obmyjcie się, oczyśćcie się,
usuńcie sprzed moich oczu wasze złe uczynki,
przestańcie czynić zło.
Uczcie się czynić dobro:
dążcie do sprawiedliwości,
szarpcie uciskającego,
wymierzajcie sprawiedliwość sierocie,
bronić sprawy wdowy.
– Oto słowo Boże.
Ps 49 (50), 8-9, 16bc-17, 21, 23
« Nie oskarżam cię za twe ofiary;
twoje całopalenia zawsze są przede mną.
Nie wezmę żadnego byka z twojego stada,
ani barana z twoich zagród.
Czemu wyliczasz moje przykazania
i masz na ustach moje przymierze,
ty, który nie znosisz napomnień
i odrzucasz moje słowa?
« Tak czynisz –
a ja mam milczeć?
Myślisz, że jestem do ciebie podobny?
Zwracam ci to na oczy i stawiam cię w stan oskarżenia.
« Kto składa ofiarę dziękczynną,
ten cześć mi oddaje:
a temu, kto postępuje uczciwie,
pokażę Boże zbawienie.»
« Nie przyszedłem przynieść pokoju, lecz miecz » — Mt 10, 34 – 11, 1
W owym czasie
Jezus powiedział do swoich Apostołów:
« Nie sądźcie, że przyszedłem
przynieść pokój na ziemię:
nie przyszedłem przynieść pokoju, lecz miecz.
Tak, przyszedłem oddzielić
człowieka od jego ojca,
córkę od matki,
nową synową od teściowej:
człowiek będzie miał za wrogów domowników własnego domu.
Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie,
nie jest Mnie godzien;
kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie,
nie jest Mnie godzien;
kto nie bierze swego krzyża i nie idzie za Mną,
nie jest Mnie godzien.
Kto chce zachować swoje życie,
ten je straci;
kto straci swe życie z mego powodu,
odnajdzie je.
Kto was przyjmuje,
Mnie przyjmuje;
a kto Mnie przyjmuje,
przyjmuje Tego, który Mnie posłał.
Kto przyjmuje proroka jako proroka,
otrzyma nagrodę proroka;
kto przyjmuje sprawiedliwego jako sprawiedliwego,
otrzyma nagrodę sprawiedliwego.
A kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem,
to zaprawdę powiadam wam, na pewno nie utraci swojej nagrody.»
Gdy Jezus skończył dawać polecenia
swoim dwunastu uczniom,
odszedł stamtąd, aby nauczać i głosić słowo
w miastach tego kraju.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org