Święty dnia · 14 lipca
Święty Kamil de Lellis, prezbiter
wtorek, 15. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Zielony
Święty Kamil de Lellis żył na przełomie XVI i XVII wieku, wywodząc się z Włoch. W młodości prowadził burzliwe życie, lecz przełomem była ciężka choroba i nawrócenie, które skierowały go na drogę całkowitego poświęcenia się służbie chorym i potrzebującym. Z czasem założył zgromadzenie Kleryków Regularnych Posługujących Chorym (kamilianie), którego członkowie składali czwarty ślub – służby chorym, nawet z narażeniem życia, co wyróżniało ich duchowość oraz działalność. Działalność Kamila przypadła na okres, kiedy brakowało wystarczającej troski o chorych, zwłaszcza w czasach zarazy oraz wojen, a jego oddanie było inspiracją dla wielu pokoleń. Kościół czci go jako patrona chorych, personelu medycznego oraz szpitali, dostrzegając w jego życiu heroiczne świadectwo miłosierdzia i zaproszenie do uważnej, pełnej miłości służby najbardziej potrzebującym. Wspomnienie św. Kamila przypomina o chrześcijańskim obowiązku niesienia pomocy cierpiącym i obecności Chrystusa w każdym, kto potrzebuje wsparcia.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Jeśli nie uwierzycie, nie ostaniecie się » — Is 7, 1-9
Za czasów Achaza, króla Judy,
Resin, król Aramu i Pekach, syn Remaljasza, król Izraela,
wyruszyli przeciwko Jerozolimie, aby ją zaatakować,
ale nie zdołali jej zdobyć.
Dom Dawida otrzymał wiadomość,
że Aramejczycy rozbili obóz w Efraimie.
Wtedy serce króla i serce jego ludu zatrzęsły się
jak drzewa lasu trzęsą się od wiatru.
Pan rzekł wtedy do Izajasza:
„Zabierz ze sobą swojego syna Shear-Jashub (to znaczy: «Reszta powróci»),
idź na spotkanie Achaza, na koniec kanału górnego zbiornika,
na drogę do Pola Folusznika.
Powiedz mu:
«Zachowaj spokój, nie bój się,
nie trać serca
wobec tych dwóch dymiących głowni,
z powodu zapalczywego gniewu króla Aramu
i króla Izraela.
Tak, Aram powziął wobec ciebie zły zamiar,
razem z Efraimem i jego królem.
Powiedzieli sobie:
Wyruszmy przeciwko królestwu Judy,
zastraszmy je,
i zmusimy je do poddania się;
wtedy ustanowimy tam królem syna Tabeela.
Tak mówi Pan Bóg:
Tak się nie stanie, to się nie spełni!
Bo stolicą Aramu jest Damaszek,
a głową Damaszku – Resin,
stolicą Efraima jest Samaria,
a głową Samarii – syn Remaljasza.
– Za sześćdziesiąt pięć lat Efraim zostanie zdruzgotany
i przestanie być ludem.
A wy, jeśli nie uwierzycie,
nie ostaniecie się».
– Oto słowo Boże.
Ps 47 (48), 2-3ab, 3cd-4, 5-6,7-8
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały
w mieście Boga naszego,
jego święta góra, wyniosła i piękna,
radość całej ziemi.
Góra Syjon, krańce północy,
miasto wielkiego Króla;
Bóg w jego zamkach
jest ostoją niezawodną.
Oto zebrali się królowie,
i razem nadciągnęli;
lecz zobaczyli i zdumieli się,
wpadli w popłoch i uciekli.
Lęk ich ogarnął tam nagle,
bóle jak kobiety rodzącej;
wiatr ze wschodu
zniszczył okręty z Tarszisz.
« W dniu Sądu Tyrus, Sydon i ziemia Sodomy będą potraktowane łagodniej niż wy » — Mt 11, 20-24
W owym czasie
Jezus zaczął wyrzucać
miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów,
że się nie nawróciły:
«Biada tobie, Korozain!
Biada tobie, Betsaidon!
Gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda,
które u was się dokonały,
dawno by się nawróciły,
w pokucie i popiele.
Dlatego powiadam wam:
w dniu Sądu
Tyr i Sydon będą potraktowane łagodniej niż wy.
A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba będziesz wywyższone?
Nie, zstąpisz aż do Otchłani!
Bo gdyby w Sodomie działy się cuda,
które się dokonały u ciebie,
istniałaby aż po dziś dzień.
Dlatego powiadam wam:
w dniu Sądu
ziemia Sodomy będzie potraktowana łagodniej niż ty».
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org