Święty dnia · 15 lipca
św. Bonawentura, biskup i doktor Kościoła
środa, 15. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Biały
Święty Bonawentura, znany jako „Doktor Seraficki”, był franciszkaninem, wybitnym teologiem i filozofem XIII wieku. Urodził się we Włoszech w 1217 lub 1221 roku, a do zakonu Braci Mniejszych wstąpił w młodym wieku. Sławę przyniosła mu nie tylko głęboka duchowość, ale także zdolności organizatorskie – został bowiem generałem Zakonu i zreformował jego strukturę, przywracając mu pierwotny duch franciszkański. Uniwersytet Paryski, gdzie wykładał, stał się miejscem jego żywej intelektualnej działalności, a jego dzieła teologiczne do dziś należą do kanonu nauki Kościoła. Jego myśl łączyła mistykę i racjonalną refleksję oraz troskę o jedność wiary i rozumu. Bonawentura był również biskupem i kardynałem, uczestniczył w ważnych synodach i odegrał kluczową rolę w przygotowaniach do soboru lyońskiego drugiego. Jego świętość wynikała z głębokiego oddania modlitwie oraz troski o wspólnotę Kościoła. Jako Doktor Kościoła jest wzorem dla poszukujących harmonii między wiedzą teologiczną a życiem duchowym. Dzień jego wspomnienia (15 lipca) przypomina o wartości umysłu i serca służących Bogu.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Czy dłuto może się chlubić kosztem tego, kto nim rzeźbi? » — Is 10, 5-7.13-16
Tak mówi Pan:
Biada! Asyria, narzędzie mojego gniewu,
kij mojego oburzenia.
Wysyłam ją przeciwko narodowi bezbożnemu,
dałem jej misję przeciw ludowi, który wzbudza mój gniew,
aby go złupić i zabrać zdobycz,
aby go podeptać jak błoto na drogach.
Lecz Asyria tego nie pojmuje,
to wcale nie jest jej zamiarem:
jej celem jest niszczyć,
wytracić wiele narodów.
Bo król Asyrii powiedział:
„To siłą mojej ręki działałem,
i moją mądrością, bo jestem rozumny.
Przesunąłem granice narodów,
zrabowałem ich zapasy;
silni wśród silnych, strącałem możnych.
Przywłaszczyłem bogactwa ludów
jak gniazdo.
Jak się zbiera porzucone jaja,
tak zabrałem całą ziemię,
i nie było trzepotu skrzydeł,
ani otwartego dzioba,
ani krzyku."
Czy więc dłuto może się chlubić
kosztem tego, kto nim rzeźbi?
Czy piła może się pysznić
kosztem tego, kto nią włada?
Jakby kij mógł poruszać ręką, która go unosi,
jakby drewno mogło podnosić człowieka!
Dlatego Pan, Bóg Zastępów
sprawi, że wojownicy króla Asyrii ustaną,
a zamiast jego chwały zapłonie ogień,
ogień pożogi.
– Oto słowo Boże.
Ps 93 (94), 5-6, 7-8, 9-10, 14-15
Panie, depczą Twój lud
i uciskają Twoje dziedzictwo;
zabijają wdowę i cudzoziemca,
mordują sieroty.
Mówią: „Pan nie widzi,
Bóg Jakuba nie wie!”
Zrozumcie to, prawdziwie niemądrzy;
głupi, czy kiedyś pojmiecie?
Czy Ten, który utworzył ucho, nie słyszy?
On, który ukształtował oko, nie widzi?
On, który karze narody, już nie napomni,
Ten, który uczy ludzi poznania?
Pan nie odrzuca swego ludu,
nie opuszcza swojego dziedzictwa:
znowu zapanuje sprawiedliwość;
wszyscy prawi będą ją sławić.
« To, co zakryłeś przed mądrymi i roztropnymi, objawiłeś prostaczkom » — Mt 11, 25-27
W owym czasie
Jezus przemówił tymi słowami:
„Ojcze, Panie nieba i ziemi,
wysławiam Cię,
bo zakryłeś to przed mądrymi i roztropnymi,
a objawiłeś prostaczkom.
Tak, Ojcze, bo takie było Twoje upodobanie.
Wszystko przekazał mi mój Ojciec;
nikt nie zna Syna, tylko Ojciec,
i nikt nie zna Ojca, tylko Syn
i ten, komu Syn zechce objawić.”
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org