24. niedziela zwykła

Uraza i gniew – to rzeczy obrzydliwe,
w których grzesznik się specjalizuje.
    Kto się mści,
dozna pomsty od Pana;
Pan dokładnie rozliczy jego grzechy.
    Przebacz bliźniemu krzywdę, którą ci wyrządził;
a wtedy, gdy będziesz się modlić, twoje grzechy będą odpuszczone.
    Jeśli człowiek żywi gniew wobec drugiego człowieka,
jak może prosić Boga o uzdrowienie?
    Jeżeli nie ma litości dla bliźniego, swojego podobnego,
to jak może błagać o przebaczenie swoich grzechów?
    On, który jest śmiertelnikiem, chowa urazę;
kto więc odpuści jego grzechy?
    Pomyśl o swoim końcu i wyrzeknij się wszelkiej nienawiści,
pomyśl o swoim upadku i śmierci,
i trwaj przy przykazaniach.
    Pamiętaj o przykazaniach
i nie chowaj urazy wobec bliźniego,
pomyśl o Przymierzu Najwyższego
i bądź wyrozumiały dla tego, kto nie zna.

    – Oto Słowo Boże.

Błogosław, duszo moja, Pana,
i całe moje wnętrze, imieniu Jego świętemu!
Błogosław, duszo moja, Pana,
i nie zapominaj wszystkich Jego dobrodziejstw!

On odpuszcza wszystkie twoje winy
i leczy wszystkie twoje choroby;
życie twoje ratuje od zguby
i wieńczy cię łaską i miłosierdziem.

Nie toczy sporu na zawsze,
i nie gniewa się na wieki;
nie postępuje z nami według naszych grzechów
i nie odpłaca nam według naszych win.

Jak wysoko niebo jest nad ziemią,
tak wielkie jest Jego miłosierdzie dla tych, którzy się Go boją;
jak daleko jest wschód od zachodu,
tak daleko odsuwa od nas nasze winy.

Bracia,
    żaden z nas nie żyje dla siebie
i nikt nie umiera dla siebie:
    jeżeli żyjemy, żyjemy dla Pana;
jeśli umieramy, umieramy dla Pana.
A zatem w życiu i w śmierci
należymy do Pana.
    Bo Chrystus po to umarł i powstał do życia,
aby był Panem i umarłych, i żywych.

    – Oto Słowo Boże.

W owym czasie
    Piotr podszedł do Jezusa i zapytał:
« Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini przeciwko mnie?
Czy aż siedem razy? »
    Jezus mu odpowiedział:
« Nie mówię ci: do siedmiu razy,
lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.
    Dlatego królestwo niebieskie podobne jest
do króla, który chciał rozliczyć się ze swoimi sługami.
    Gdy zaczął się rozliczać,
przyprowadzono mu jednego,
który był mu winien dziesięć tysięcy talentów
(to znaczy sześćdziesiąt milionów monet srebrnych).
    Ponieważ nie miał z czego oddać,
pan kazał go sprzedać,
z żoną, dziećmi i całym jego majątkiem,
aby spłacić dług.
    Sługa upadł mu do stóp
i prosił: « Miej cierpliwość nade mną,
a wszystko ci oddam ».
    Pan ulitował się nad tym sługą,
uwolnił go i darował mu dług.

    Lecz gdy sługa wyszedł, spotkał jednego ze swoich współtowarzyszy,
który był mu winien sto denarów.
Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc:
« Oddaj, coś winien! »
    Współsługa upadł mu do stóp i błagał go:
« Miej cierpliwość nade mną,
a oddam ci wszystko ».
    On jednak nie chciał,
lecz poszedł i kazał go wtrącić do więzienia, dopóki nie odda długu.
    Współsłudzy, widząc, co się stało,
bardzo się zasmucili
i poszli opowiedzieć wszystko swemu panu.
    Wtedy pan kazał go przywołać i rzekł mu:
« Sługo zły!
Darowałem ci cały dług,
bo mnie prosiłeś.
    Czyż i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą,
tak jak ja ulitowałem się nad tobą? »
    I rozgniewany pan kazał go wydać katom,
dopóki nie odda całego długu.

    Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski,
jeśli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu.

    – Oto Słowo Pańskie.