14 września
Podwyższenie Krzyża Świętego
La Croix Glorieuse
Święto Podwyższenia Krzyża Świętego to jedno z najbardziej wymownych dni w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego. Obchodzone jest 14 września i przypomina chrześcijanom o centralnym znaczeniu krzyża w dziele zbawienia. Historycznie związane jest z odnalezieniem przez św. Helenę – matkę cesarza Konstantyna – relikwii Krzyża w Jerozolimie w IV wieku, choć szczegóły tych wydarzeń mają charakter tradycyjny. W VII wieku święto zaczęło być celebrowane również jako pamiątka odzyskania przez chrześcijan relikwii Krzyża z rąk Persów.
Krzyż, początkowo narzędzie hańby i straszliwej śmierci, stał się w chrześcijaństwie znakiem zwycięstwa, miłości i nadziei. W liturgii tego dnia wszyscy wierni są zaproszeni, aby rozważać tajemnicę męki i odkupienia, które dokonały się na Krzyżu przez Jezusa Chrystusa. Krzyż przypomina o sile Bożej miłości, która przełamuje wszelką niesprawiedliwość i śmierć, oraz o wezwaniu do codziennego niesienia własnego krzyża w naśladowaniu Chrystusa. Święto jest okazją do głębokiej wdzięczności Chrystusowi za dar Odkupienia oraz do modlitwy za cały świat.
Wielu chrześcijan adoruje w tym dniu krzyż, a w kościołach sprawowana jest uroczysta liturgia podkreślająca dramaturgię i chwałę Krzyża Pańskiego. Podwyższenie Krzyża Świętego zachęca do odnowienia wiary w zbawczy sens cierpienia i do jeszcze większej ufności w miłość Boga.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Podwyższenie Krzyża Świętego (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Pierwsze czytanieNb 21, 4b-9
W tamtych dniach,
w drodze przez pustynię lud utracił odwagę.
Lud szemrał przeciw Bogu i przeciw Mojżeszowi:
«Dlaczego wyprowadziłeś nas z Egiptu?
Czy po to, abyśmy pomarli na pustyni,
gdzie nie ma chleba ani wody?
Obrzydła nam już ta nędzna strawa!»
Wtedy Pan zesłał na lud
węże o palącym ukąszeniu,
i wielu z Izraelitów zmarło.
Lud przyszedł do Mojżesza i powiedział:
«Zgrzeszyliśmy,
szemrając przeciw Panu i przeciw tobie.
Wstaw się do Pana,
aby oddalił od nas węże.»
Mojżesz wstawił się za ludem,
a Pan powiedział do Mojżesza:
«Zrób sobie węża o palącym ukąszeniu
i umieść go na wysokim palu:
każdy ukąszony, kto na niego spojrzy,
ocali życie!»
Mojżesz sporządził węża z brązu
i umieścił go na palu.
Gdy człowiek został ukąszony przez węża,
i spojrzał na węża z brązu,
pozostawał przy życiu!
– Oto słowo Boże.
ALBO
Drugie czytaniePh 2, 6-11
Chrystus Jezus,
mimo że istniał w postaci Bożej,
nie skorzystał ze sposobności,
aby na równi być z Bogiem.
Lecz ogołocił samego siebie,
przyjąwszy postać sługi,
stawszy się podobnym do ludzi.
A w zewnętrznym przejawie uznany za człowieka,
uniżył samego siebie,
stawszy się posłusznym aż do śmierci,
i to śmierci krzyżowej.
Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył:
i darował Mu imię,
które jest ponad wszelkie imię,
aby na imię Jezusa
ne klękało każde kolano
na niebie, na ziemi i pod ziemią,
i aby każdy język wyznał:
«Jezus Chrystus jest Panem»
ku chwale Boga Ojca.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 77 (78), 3-4a.c, 34-35, 36-37, 38ab.39
Słyszeliśmy i poznaliśmy
co nam opowiedzieli nasi ojcowie;
przekażemy to przyszłym pokoleniom,
chwalebne dzieła Pana.
Kiedy Bóg ich karał, szukali Go,
wracali i zwracali się do Niego:
pamiętali, że Bóg jest ich skałą,
a Bóg Najwyższy ich Odkupicielem.
Lecz ustami kłamali wobec Niego,
językiem Go zwodzili.
Ich serce nie było wobec Niego wierne,
nie dochowali Jego przymierza.
Lecz On litościwy,
zamiast zniszczyć, przebaczał.
Pamiętał: są tylko ciałem,
tchem, który odchodzi i już nie wraca.
EwangeliaJn 3, 13-17
W owym czasie
Jezus powiedział do Nikodema:
«Nikt nie wstąpił do nieba
jak tylko Ten, który zstąpił z nieba,
Syn Człowieczy.
A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni,
tak potrzeba, aby wywyższono Syna Człowieczego,
aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.
Tak bowiem Bóg umiłował świat,
że Syna swego Jednorodzonego dał,
aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął,
ale miał życie wieczne.
Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat
po to, aby świat potępił,
ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org