14 listopada
Sobota, 32. tydzień zwykły
Rok parzysty
Dzień ferialny w kalendarzu liturgicznym, czyli tzw. dzień powszedni, to czas, w którym Kościół nie obchodzi żadnej szczególnej uroczystości ani wspomnienia świętego. W liturgii tego dnia używa się koloru zielonego, symbolizującego nadzieję i wzrost duchowy. Msze święte oraz czytania skupiają się wtedy na codziennych fragmentach Pisma Świętego przewidzianych w lekcjonarzu, pozwalając wiernym na głębsze rozważanie słowa Bożego. Dni ferialne podkreślają duchowość codzienności, zapraszając do zwykłej, wytrwałej modlitwy i praktykowania wiary w ramach codziennego życia oraz swoich obowiązków. Choć nie towarzyszą im specjalne obrzędy ani dodatkowe modlitwy, są okazją do pogłębienia osobistej relacji z Bogiem i lepszego przeżywania drogi chrześcijańskiej na co dzień. Zachęcają wiernych, aby także bez większych świąt pielęgnowali ducha modlitwy i wdzięczności, dostrzegając Boga w prostych chwilach i zadaniach.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Sobota, 32. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie3 Jn 5-8
Umiłowany,
działasz wiernie
w tym, co czynisz dla braci,
a szczególnie dla obcych.
Wobec Kościoła
złożyli świadectwo twojej miłości;
dobrze uczynisz, pomagając im w ich podróży
w sposób godny Boga.
Bo właśnie dla Jego imienia
wyruszyli w drogę, niczego nie przyjmując od pogan.
Powinniśmy więc wspierać takich ludzi,
aby stać się współpracownikami prawdy.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 111 (112), 1-2, 3-4, 5-6
Szczęśliwy, kto boi się Pana,
kto kocha Jego wolę całym sercem!
Jego potomstwo będzie potężne na ziemi;
pokolenie prawych będzie błogosławione.
Dostatki i bogactwo będą w jego domu;
jałowa pozostanie na wieki jego sprawiedliwość.
Światłem dla prawych w ciemnościach On wschodzi,
człowiek sprawiedliwy, miłosierny i współczujący.
Człowiek dobry lituje się i daje;
swoje sprawy prowadzi uczciwie.
Ten człowiek nigdy się nie zachwieje;
zawsze będzie pamięć o sprawiedliwym.
EwangeliaLc 18, 1-8
W owym czasie
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść
o tym, że trzeba zawsze się modlić i nie ustawać:
« W pewnym mieście był sędzia,
który nie bał się Boga
i nie liczył się z ludźmi.
W tym mieście była też wdowa, która przychodziła do niego i mówiła:
"Obroń mnie przed moim przeciwnikiem".
Przez długi czas nie chciał,
ale potem powiedział sobie:
"Chociaż nie boję się Boga
i nie liczę się z ludźmi,
ponieważ ta wdowa sprawia mi tyle kłopotu,
udzielę jej sprawiedliwości,
aby nie przychodziła ciągle i nie naprzykrzała mi się"».
Pan dodał:
« Słuchajcie, co mówi niesprawiedliwy sędzia!
A czyż Bóg nie wymierzy sprawiedliwości swoim wybranym,
którzy wołają do Niego dniem i nocą?
Czy będzie zwlekał w ich sprawie?
Mówię wam, że szybko wymierzy im sprawiedliwość.
Tylko czy Syn Człowieczy, gdy przyjdzie,
znajdzie wiarę na ziemi?»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org