6. niedziela po Objawieniu Pańskim

Szósta niedziela po Objawieniu Pańskim ma w liturgii szczególne miejsce, ponieważ Ewangelia i teksty mszalne ukazują ważne aspekty Królestwa Bożego. Niedziele po Objawieniu stanowią przedłużenie świętowania ukazania się Chrystusa światu, ale w tej części roku liturgicznego są często przenoszone lub rzadko obchodzone, gdyż kalendarz wielokrotnie nakłada szybciej rozpoczynający się okres przedpościa i Wielkiego Postu. Właśnie dlatego, gdy taka niedziela faktycznie jest obchodzona, liturgia zdaje się przypominać wiernym o nieustannie rozprzestrzeniającym się Królestwie Bożym, tak jak drożdże w cieście i ziarnko gorczycy w ziemi; symbole te pojawiają się w czytaniach. Kościół pragnie, by wierni w tym czasie roku pogłębiali rozumienie tajemnicy obecności Jezusa w świecie oraz wzrostu Jego łaski w duszach ludzi. Sylwetka Chrystusa jaśniejącego dla wszystkich narodów, objawionego zarówno poganom, jak i ludowi wybranemu, to wątek przewodni tych niedziel – także tej szóstej, uświadamiającej, że nasze życie chrześcijańskie powinno być dynamiczne i przemieniające świat. Znaczenie tej niedzieli w harmonii roku liturgicznego polega na radosnym podkreśleniu niezwykłego działania Boga w świecie i w Kościele, które od pierwszego Objawienia wciąż trwa i wzrasta, jak zaczyn w chlebie.