Święty dnia · 16 sierpnia
XX Niedziela Zwykła
20ème dimanche du Temps Ordinaire (semaine IV du Psautier)
Kolor liturgiczny : Zielony
Dwudziesta Niedziela Zwykła należy do okresu zwykłego w roku liturgicznym Kościoła katolickiego. Okres ten, rozciągający się pomiędzy okresami wielkich świąt, stanowi czas pogłębionej refleksji nad codziennym życiem chrześcijanina i wzrastania w wierze poprzez wsłuchiwanie się w Słowo Boże oraz sakramenty. Każda niedziela tego okresu przypomina o centralnym miejscu Dnia Pańskiego jako dniu Zmartwychwstania Chrystusa, spotkania wspólnoty wierzących i osobistego uświęcenia. Liturgia Słowa często prezentuje fragmenty Ewangelii, które stawiają przed wiernymi konkretne wyzwania moralne i duchowe, motywując do odczytywania znaków czasu i aktywnego przeżywania swojej wiary w zwykłej codzienności. Na dwudziestą niedzielę Kościół proponuje czytania zachęcające do otwartości, zaufania i wytrwałości modlitwy, przypominając, że łaska Boża nie zna granic i jest dana tym, którzy właściwie otwierają się na Boże prowadzenie. Kolor zielony, dominujący w tym okresie, symbolizuje nadzieję i wzrost, będąc zewnętrznym znakiem wewnętrznej przemiany, do której zaprasza Chrystus. Obchodząc Dzień Pański wierni są wezwani do dziękczynienia, radości i wzajemnego wsparcia na drodze do świętości.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Cudzoziemców przyprowadzę na moją świętą górę » — Is 56, 1.6-7
Tak mówi Pan:
Zachowujcie prawo,
praktykujcie sprawiedliwość,
bo zbliża się moje zbawienie, już nadchodzi,
a moja sprawiedliwość wkrótce się objawi.
Cudzoziemców, którzy związali się z Panem,
aby Go czcić, miłować Jego imię,
i być Jego sługami,
wszystkich, którzy przestrzegają szabatu i go nie łamią
i trwają mocno przy moim przymierzu –
przyprowadzę ich na moją świętą górę,
napełnię ich radością w moim domu modlitwy.
Ich całopalenia i ofiary
będą przyjęte na moim ołtarzu,
bo mój dom będzie zwany
«Domem modlitwy dla wszystkich narodów».
– Oto słowo Boże.
Ps 66 (67), 2-3, 5, 7-8
Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam pobłogosławi,
niech rozpromieni nad nami swoje oblicze;
aby na ziemi znano Twoją drogę,
Twoje zbawienie wśród wszystkich narodów.
Niech narody się cieszą i weselą,
bo Ty rządzisz ludami sprawiedliwie,
kierujesz narodami na ziemi,
prowadzisz je po swej drodze.
Ziemia wydała swój plon,
Bóg, nasz Bóg, nam błogosławi.
Niech Bóg nam błogosławi,
a niech cześć oddaje Mu cała ziemia!
« Jeśli chodzi o Izraela, dary łaski Bożej i Jego wezwanie są nieodwołalne » — Rm 11, 13-15.29-32
Bracia,
mówię do was, którzy pochodzicie z narodów pogańskich:
w takim stopniu, w jakim sam jestem apostołem narodów,
chwalę się moją posługą,
mając nadzieję wzbudzić zazdrość u moich rodaków według ciała
i uratować choć niektórych z nich.
Bo jeśli świat został pojednany z Bogiem,
gdy oni zostali odrzuceni,
to co się stanie, gdy zostaną ponownie przyjęci?
To będzie życie dla umarłych!
Dary łaski Bożej i Jego wezwanie są nieodwołalne.
Niegdyś wy nie wierzyliście Bogu,
a teraz, przez ich niewiarę,
odostaliście miłosierdzie.
Tak teraz oni nie uwierzyli,
aby przez to miłosierdzie, jakie wam okazano,
także oni dostąpili miłosierdzia.
Bóg bowiem poddał wszystkich nieposłuszeństwu,
aby wszystkim okazać miłosierdzie.
– Oto słowo Boże.
« Kobieto, wielka jest twoja wiara! » — Mt 15, 21-28
W owym czasie
Jezus odszedł z Genezaret
i udał się w okolice Tyru i Sydonu.
A oto pewna Kananejka, która przybyła z tych okolic, wołała:
«Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida!
Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha».
On jednak nie odpowiedział jej ani słowem.
Uczniowie podeszli i prosili Go:
«Odpraw ją,
bo krzyczy za nami!»
Jezus odpowiedział:
«Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela».
Ona jednak podeszła, padła Mu do nóg i prosiła:
«Panie, dopomóż mi!»
On odpowiedział:
«Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom
i rzucać go szczeniętom».
Ona rzekła:
«Tak, Panie,
ale przecież i szczenięta jedzą okruchy,
które spadają ze stołu ich panów».
Na to Jezus rzekł do niej:
«Kobieto, wielka jest twoja wiara,
niech ci się stanie, jak chcesz!»
I od tej chwili jej córka była uzdrowiona.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org