Św. January

Bracia,
ktoś może zapytać:
„Jak zmartwychwstają umarli?
z jakim ciałem przychodzą?”
– Pomyśl trochę!
To, co siejesz,
ne może ożyć, jeśli wpierw nie obumrze;
a to, co siejesz,
to nie jest jeszcze ciało rośliny, która wyrośnie,
ale tylko zwykłe ziarno:
pszenicy albo czegoś innego.
Tak jest też ze zmartwychwstaniem umarłych.
To, co jest zasiane jako zniszczalne,
powstaje niezniszczalne;
to, co jest zasiane bez chwały,
powstaje w chwale;
to, co jest zasiane jako słabe,
powstaje jako mocne;
to, co jest zasiane jako ciało fizyczne,
powstaje jako ciało duchowe;
bo jeśli istnieje ciało fizyczne,
to istnieje też ciało duchowe.

Pismo mówi:
Pierwszy człowiek, Adam,
stał się istotą żyjącą;
odstatni Adam – Chrystus –
stał się duchem ożywiającym.
Najpierw jednak jest to, co cielesne,
a dopiero potem to, co duchowe.
Ulepiony z prochu ziemi, pierwszy człowiek pochodzi z ziemi;
drugi człowiek, zaś, pochodzi z nieba.
Jaki był człowiek z prochu,
tacy też są ludzie z prochu;
jaki jest Chrystus z nieba,
tacy będą ludzie niebiańscy.
I jak nosiliśmy obraz tego, który jest z prochu,
tak też nosić będziemy obraz Tego,
który pochodzi z nieba.

– Oto Słowo Boże.

W dniu, gdy się lękam, pokładam ufność w Tobie.
w Bogu pokładam nadzieję:
W dniu, kiedy Cię wezwę, moi wrogowie cofną się;
wiem o tym, Bóg jest ze mną.

W Bogu, którego słowo wychwalam,
w Bogu pokładam nadzieję:
nie lękam się już niczego!
Cóż mogą mi uczynić ludzie?

Boże, dotrzymam moich przyrzeczeń,
złożę Ci ofiary dziękczynne;
bo wyrwałeś mnie z śmierci
i chronisz moją nogę przed upadkiem.

W owym czasie,
gdy zgromadził się wielki tłum,
i z każdego miasta przychodzili do Jezusa,
opowiedział im w przypowieści:
« Siewca wyszedł, aby siać ziarno;
a kiedy siał, część padła na drogę.
Ludzie to podeptali,
a ptaki niebieskie wszystko wydziobały.
Inne padło na skałę,
szybko wyrosło i uschło, bo nie miało wilgoci.
Inne padło między ciernie,
i ciernie, rosnąc razem z nim, zagłuszyły je.
Inne w końcu padło na dobrą ziemię,
wyrosło i wydało plon stokrotny.»
Kiedy to mówił, zawołał:
« Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»

Uczniowie pytali Go, co oznacza ta przypowieść.
On im odpowiedział:
« Wam dano poznać tajemnice Królestwa Bożego, innym zaś tylko w przypowieściach, aby – jak jest napisane:
„Patrzą, a nie widzą, Słuchają, a nie rozumieją.”

Takie jest znaczenie tej przypowieści.
Ziarnem jest Słowo Boże.
Są tacy, co przy drodze:
ci słyszeli,
ale przychodzi diabeł i zabiera Słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni.
Są tacy, co na skalistym gruncie:
gdy słyszą, z radością przyjmują Słowo, To, co padło między ciernie, oznacza tych, którzy wysłuchali, ale idąc przez życie, zostają zagłuszeni przez troski, bogactwa i rozkosze życia, i nie dochodzą do dojrzałości.
A to, co padło na dobrą ziemię, to ci, którzy wysłuchali Słowa w sercu szlachetnym i dobrym, trzymają je i wydają owoc przez swoją wytrwałość.»

– Oto słowo Pańskie.