25. niedziela zwykła

Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć;
wzywajcie Go, gdy jest blisko.
    Niech bezbożny porzuci swoją drogę,
a człowiek podły swoje zamysły!
Niech się nawróci do Pana,
a On się nad nim zmiłuje,
do naszego Boga,
gdyż jest hojny w przebaczeniu.
    Bo myśli moje nie są myślami waszymi,
a wasze drogi nie są moimi drogami
– wyrocznia Pana.
    Bo jak niebiosa górują nad ziemią,
tak moje drogi nad waszymi drogami,
a moje myśli nad waszymi myślami.

    – Oto słowo Boże.

Każdego dnia będę Cię błogosławił,
ii będę wysławiał Twoje imię na wieki i na zawsze.
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały;
jego wielkość nie ma granic.

Pan jest łagodny i miłosierny,
pospieszny do gniewu i bardzo łaskawy;
dobroć Pana jest nad wszystkimi,
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach,
wierny we wszystkich swoich dziełach.
Bliski jest Pan wszystkim, którzy Go wzywają,
wszystkim, którzy Go wzywają szczerze.

Bracia,
    czy żyję, czy umieram,
Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele.
    Bo dla mnie żyć – to Chrystus,
a umrzeć – to zysk.
    Lecz jeśli życie w ciele
pozwoli mi owocnie pracować,
sam nie wiem, co wybrać.
    Z dwóch stron doznaję nacisku:
pragnę odejść
i być z Chrystusem,
bo to o wiele lepsze;
    lecz pozostać w ciele
jeśli idzie o was, jest konieczniejsze.

    A wy
postępujcie w sposób godny Ewangelii Chrystusowej.

    – Oto słowo Boże.

W owym czasie
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść:
    « Królestwo niebieskie podobne jest
do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem,
aby nająć robotników do swojej winnicy.
    Umówił się z robotnikami o denara za dzień,
to znaczy o srebrną monetę,
i posłał ich do swojej winnicy.
    Wyszedł około godziny trzeciej
i zobaczył innych stojących bezczynnie na rynku.
    I tym powiedział:
'Idźcie i wy do mojej winnicy,
a ja wam dam, co będzie słuszne.'
    Poszli.
Wyszedł ponownie około godziny szóstej, potem dziewiątej,
i uczynił tak samo.
    Około jedenastej wyszedł jeszcze raz
i spotkał innych, stojących tam, i zapytał ich:
'Dlaczego cały dzień tu stoicie
bezczynnie?'
    Odpowiedzieli Mu:
'Bo nikt nas nie najął.'
Powiedział im:
'Idźcie i wy do winnicy.'

    Gdy nadszedł wieczór,
gospodarz rzekł do zarządcy:
'Zwołaj robotników i wypłać im należność,
zaczynając od ostatnich,
a kończąc na pierwszych.'
    Przyszli ci, którzy podjęli pracę około jedenastej,
i otrzymali po denarze.
    Gdy przyszli pierwsi,
mieli nadzieję dostać więcej,
ale i oni otrzymali po denarze.
    Otrzymawszy,
zaczęli szemrać przeciwko gospodarzowi:
    'Ci ostatni pracowali tylko jedną godzinę,
a zrównałeś ich z nami,
którzy znosiliśmy ciężar dnia i upał.'
    Na to odrzekł jednemu z nich:
'Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy.
Czy nie o denara umówiłeś się ze mną?
    Weź, co twoje, i odejdź.
Ja chcę dać temu ostatniemu tyle samo, co tobie.
    Czyż nie wolno mi uczynić ze swoim, co chcę?
Czy twoje oko jest złe,
bo ja jestem dobry?'

    Tak ostatni będą pierwszymi,
a pierwsi ostatnimi.»

    – Oto słowo Pańskie.