2 grudnia
Środa, 1. tydzień Adwentu
Dzisiejszy dzień w kalendarzu liturgicznym Kościoła nazywany jest po prostu ‚dniem ferialnym Adwentu’ (czyli dniem powszednim okresu Adwentu). Nie przypada dziś wspomnienie żadnego konkretnego świętego ani specjalne święto, dlatego liturgia skupia się na oczekiwaniu, modlitwie i refleksji właściwej dla całego okresu adwentowego. Adwent to czas przygotowania na przyjście Chrystusa — zarówno wspominając Jego pierwsze przyjście w Betlejem, jak i to ostateczne na końcu czasów. Liturgia dnia ferialnego pozwala wiernym zatrzymać się w codzienności, wsłuchując się w Słowo Boże i otwierać serce na pokorne, ukryte działanie Boga.
Podczas dni ferialnych Adwentu czytania liturgiczne oraz modlitwy mszalne podkreślają temat tęsknoty i nadziei narodu wybranego oraz zaproszenie do osobistego nawrócenia. Kościół zachęca, by te zwykłe dni traktować jako okazję do pogłębienia wiary i wyjścia naprzeciw Temu, który przychodzi z miłością. Uwielbienie prostoty i głębi liturgii ferialnej pomaga przyswoić cichą radość Adwentu — bez zgiełku, w duchu oczekiwania i wsłuchiwania się w obietnice Boga.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Środa, 1. tydzień Adwentu (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieIs 25, 6-10a
W owym dniu
Pan Zastępów
przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze
ucztę z tłustych mięs, ucztę z wybornych win,
ucztę z tłustych, soczystych mięs i z czystych win.
Na tej górze zniszczy zasłonę żałoby,
otaczającą wszystkie ludy,
i całun okrywający wszystkie narody.
Na zawsze zniszczy śmierć.
Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza,
i na całej ziemi zmaże hańbę swego ludu.
Pan to powiedział.
W owym dniu powiedzą:
« Oto nasz Bóg,
w Nim pokładaliśmy nadzieję i On nas wybawił;
to Pan,
w Nim pokładaliśmy nadzieję;
weselmy się i radujmy,
bo nas zbawił! »
Bo ręka Pana
spocznie na tej górze.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 22 (23), 1-2ab, 2cd-3, 4, 5, 6
Pan jest moim pasterzem:
niczego mi nie braknie.
Na zielonych pastwiskach
pozwala mi spocząć.
Prowadzi mnie nad wody spokojne
iożywia moją duszę;
wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoje imię.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
niczego się nie ulęknę,
bo Ty jesteś ze mną:
Twój kij i Twoja laska są moją pociechą.
Zastawiasz dla mnie stół
na oczach mych wrogów;
namaszczasz mi głowę olejkiem,
mój kielich jest przepełniony.
Dobroć i łaska towarzyszyć mi będą
przez wszystkie dni mego życia,
a w domu Pana zamieszkam
na długie dni.
EwangeliaMt 15, 29-37
W owym czasie
Jezus przyszedł nad Jezioro Galilejskie.
Wszedł na górę i tam usiadł.
Wielkie tłumy podeszły do Niego,
przyprowadzając chromych, niewidomych, ułomnych, niemych
i wielu innych;
kładli ich u Jego stóp, a On ich uzdrawiał.
Tłum zdumiewał się,
gdy widział niemych mówiących, ułomnych zdrowych,
chromych chodzących, niewidomych widzących;
i wielbili Boga Izraela.
Jezus przywołał swoich uczniów i rzekł:
« Żal mi tego tłumu,
bo już trzy dni trwają przy Mnie
i nie mają co jeść.
Nie chcę ich odprawiać głodnych,
bo mogliby zasłabnąć w drodze. »
Uczniowie powiedzieli Mu:
« Skąd na pustkowiu weźmiemy tyle chleba,
aby nakarmić tak wielki tłum? »
Jezus ich zapytał:
« Ile macie chlebów? »
Odpowiedzieli:
« Siedem i kilka małych rybek. »
Wtedy polecił tłumowi usiąść na ziemi.
Wziął siedem chlebów i rybki,
odmówił dziękczynienie,
połamał,
i dawał uczniom, a uczniowie tłumom.
Wszyscy jedli do syta.
Zebrano jeszcze pozostałych kawałków:
siedem pełnych koszy.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org