1 grudnia
Wtorek, 1. tydzień Adwentu
Afryka : Święty Karol de Foucauld, prezbiter
Dziś w Kościele katolickim obchodzimy tzw. dzień ferialny Adwentu, czyli zwyczajny dzień powszedni tego wyjątkowego okresu liturgicznego. Adwent to czas radosnego oczekiwania na przyjście Pana — zarazem przygotowania do świąt Bożego Narodzenia, jak i tęsknoty za powtórnym przyjściem Chrystusa na końcu czasów. W dni ferialne Adwentu liturgia skupia się na prorockich zapowiedziach Zbawiciela, zachęcając wiernych do refleksji, modlitwy i czuwania. W tym okresie Kościół proponuje głębsze rozważanie Słowa Bożego, wzmożoną modlitwę oraz akty miłosierdzia wobec bliźnich. Szczególny klimat tych dni podkreślony jest kolorem fioletowym, który oznacza zarówno pokutę, jak i nadzieję. Tradycyjnie wierni podejmują w tym czasie postanowienia duchowe, a w Polsce uczestniczą w roratach — porannych Mszach świętych ku czci Najświętszej Maryi Panny. Choć w dni ferialne nie wspomina się konkretnego świętego, Adwent przypomina o uniwersalnym powołaniu do świętości przez stałe nawrócenie i gotowość na spotkanie z Chrystusem. Dni ferialne są więc pełne ciszy, skupienia i duchowego wzrastania.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Wtorek, 1. tydzień Adwentu (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Afryka — Święty Karol de Foucauld, prezbiter
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieIs 11, 1-10
W owym dniu
wyrośnie latorośl z pnia Jessego, ojca Dawida,
kieł wyrośnie z jego korzeni.
Spocznie na Nim Duch Pana:
Duch mądrości i rozumu,
Duch rady i męstwa,
Duch wiedzy i bojaźni Pańskiej,
– i napełni Go bojaźnią Pańską.
Nie będzie sądził według pozorów;
nie będzie wydawał wyroków na podstawie pogłosek.
Sprawiedliwie osądzi ubogich;
z godnością wyda wyrok
na korzyść pokornych ziemi.
Rózgą swoich ust uderzy ziemię;
tchnieniem swoich warg uśmierci występnego.
Sprawiedliwość będzie pasem Jego bioder;
wierność pasem Jego lędźwi.
Wilk zamieszka z barankiem,
pantera położy się obok koźlęcia,
cielę i lwiątko będą paść się razem,
mały chłopiec będzie je prowadził.
Krowa i niedźwiedzica będą miały wspólne pastwisko,
ich młode będą razem leżeć.
Lew, jak wół, będzie jadać słomę.
Niemowlę bawić się będzie przy norze kobry;
dziecko włoży rękę do kryjówki żmii.
Nikt nie będzie czynił zła ani szkody
na całej mojej świętej górze,
bo znajomość Pana napełni ziemię,
jak wody wypełniają morze.
W owym dniu korzeń Jessego
stanie się znakiem dla ludów,
narody będą go szukać,
i chwała będzie jego siedzibą.
– Oto słowo Boże.
Psalm71 (72), 1-2, 7-8, 12-13, 17
Boże, daj królowi Twoje prawa,
dan synowi króla Twoją sprawiedliwość.
Niech sprawiedliwie rządzi Twoim ludem,
i niech broni praw ubogich!
W jego dniach zakwitnie sprawiedliwość,
pokoju obfitość aż po kres księżyca!
Niech panuje od morza do morza,
i od Rzeki aż po krańce ziemi!
Ocali ubogiego, który woła,
i biednego, który nie ma pomocy,
Zmiłuje się nad słabym i ubogim,
i życie ubogich ocali.
Niech jego imię trwa na wieki;
pod słońcem niech imię jego trwa.
Niech wszystkie narody ziemi będą nim błogosławione;
niech wszyscy ludzie nazywają go szczęśliwym!
EwangeliaLc 10, 21-24
W tej właśnie chwili Jezus rozradował się
w Duchu Świętym
i powiedział:
« Ojcze, Panie nieba i ziemi,
wysławiam Cię,
bo zakryłeś to przed mądrymi i roztropnymi,
a objawiłeś prostaczkom.
Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.
Wszystko przekazał Mi mój Ojciec.
Nikt nie zna, kim jest Syn, tylko Ojciec,
i nikt nie zna, kim jest Ojciec, tylko Syn
i ten, komu Syn zechce objawić ».
Potem zwrócił się do swoich uczniów
i powiedział na osobności:
« Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie!
Bo zapewniam was:
wielu proroków i królów
pragnęło zobaczyć to, co wy widzicie,
ale nie zobaczyli,
usłyszeć to, co wy słyszycie,
ale nie usłyszeli ».
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org