Św. Feliks z Valois, wyznawca

Święty Feliks z Valois był francuskim pustelnikiem i mistykiem żyjącym na przełomie XII i XIII wieku, szeroko czczonym jako współzałożyciel Zakonu Trójcy Przenajświętszej (trynitarzy). Jego życie powiązane jest szczególnie z troską o ludzką wolność, gdyż głównym celem nowego zakonu było wykupywanie chrześcijańskich niewolników z rąk muzułmanów. Według najstarszych przekazów Feliks, wywodzący się z rodziny szlacheckiej, wybrał życie pustelnicze niedaleko Meaux i tam spotkał św. Jana de Matha, z którym założył zgromadzenie zatwierdzone w 1198 roku przez papieża Innocentego III. Chociaż jego postać obrastała legendami i nie wszystkie fakty są bezsprzecznie potwierdzone, św. Feliks już za życia był otoczony opinią świętości, a po śmierci cześć dla niego rozprzestrzeniła się szeroko zarówno we Francji, jak i w innych regionach Europy.

Jego duchowość koncentrowała się na zjednoczeniu z Chrystusem poprzez modlitwę, pokutę oraz gorliwą miłość bliźniego, szczególnie osób cierpiących i potrzebujących pomocy. Liturgiczne wspomnienie św. Feliksa z Valois ma szczególne znaczenie także z uwagi na przykład współczucia, odwagi i poświęcenia dla ludzi prześladowanych, inspirowanych przez Ewangelię. Patron trynitarzy przypomina o nieustannej aktualności dzieła miłosierdzia i solidarności z uciśnionymi. Z tego względu Kościół obchodzi jego święto właśnie tego dnia, aby podkreślić znaczenie miłości czynnej oraz wolności duchowej i fizycznej każdego człowieka.