Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny

Ja, Jan, usłyszałem głos, który mówił:
„Dwaj świadkowie powołani do prorokowania,
    to właśnie te dwie oliwki, dwa świeczniki,
które stoją przed Panem ziemi.
    Jeśli ktoś zechce im zaszkodzić,
ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów;
tak, ten kto zechce ich skrzywdzić,
musi w ten sposób umrzeć.
    Ci dwaj świadkowie mają władzę zamykać niebo,
aby nie padał deszcz
w czasie ich prorokowania.
Mają też moc zamieniać wodę w krew
i uderzać ziemię wszelkimi plagami,
tak często, jak zechcą.
    Lecz gdy wypełnią swoje świadectwo,
Bestia wychodząca z czeluści wypowie im wojnę,
pokona ich i zabije.
    Ich ciała będą leżeć na placu wielkiego miasta,
które symbolicznie zwie się Sodomą i Egiptem,
gdzie i ich Pan został ukrzyżowany.
    Z wszystkich ludów, plemion, języków i narodów
będzie się patrzeć na ich ciała przez trzy i pół dnia,
nie pozwalając złożyć ich do grobu.
    Mieszkańcy ziemi będą się z tego radować,
będą weseli, wymieniać się podarunkami,
bo ci dwaj prorocy bardzo dręczyli
mieszkańców ziemi.
    Lecz po tych trzech i pół dniach
tchnienie życia od Boga wstąpiło w nich;
podnieśli się na nogi
i wielki strach ogarnął tych, którzy ich oglądali.
    Wtedy dwaj świadkowie usłyszeli
głośny głos z nieba, który im powiedział:
„Wstąpcie tutaj!”
I wstąpili do nieba w obłoku,
na oczach swoich wrogów.

            – Oto słowo Boże.

Niech będzie błogosławiony Pan, Opoka moja!
On ćwiczy moje ręce do walki,
moje palce do bitwy.

On jest moim opiekunem, twierdzą moją,
warownią, moim wybawcą;
on jest tarczą, która mnie chroni,
daje mi władzę nad moim ludem.

Tobie zaś, Boże, zaśpiewam pieśń nową,
na dziesięciostrunnej harfie zagram Ci,
bo Ty dajesz królowi wyzwolenie
i Dawida, swego sługę, ratujesz od miecza śmiercionośnego.

W owym czasie
    niektórzy saduceusze
– ci, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania –
podeszli do Jezusa
    i zapytali Go:
„Nauczycielu, Mojżesz nam nakazał:
Jeśli ktoś ma brata,
który umiera, zostawiając żonę, ale nie pozostawiając dzieci,
powinien poślubić wdowę,
aby wzbudzić potomstwo swemu bratu.
    A było siedmiu braci:
pierwszy pojął żonę i zmarł bezdzietnie;
    podobnie drugi, a potem trzeci pojął ją za żonę,
i tak wszyscy siedmiu;
wymarli, nie pozostawiając dzieci.
    W końcu zmarła także kobieta.
    Zatem przy zmartwychwstaniu
ta kobieta, czyją będzie żoną,
skoro wszyscy siedmiu miało ją za żonę?”

    Jezus im odpowiedział:
„Synowie tego świata żenią się i wychodzą za mąż.
    Lecz ci, którzy uznani zostali za godnych
uczestniczyć w świecie przyszłym
i w powstaniu z martwych,
nie żenią się ani nie wychodzą za mąż,
    bo już nie mogą umrzeć:
są bowiem jak aniołowie,
są synami Bożymi
i są synami zmartwychwstania.
    Że umarli zmartwychwstaną,
Mojżesz daje o tym znać
w opowiadaniu o krzewie gorejącym,
kiedy nazywa Pana
Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba.
    Nie jest On Bogiem umarłych, lecz żywych.
Wszyscy bowiem dla Niego żyją.”
    Wtedy niektórzy uczeni w Piśmie rzekli:
„Nauczycielu, dobrze powiedziałeś.”
    I już nie odważyli się pytać Go o nic więcej.

            – Oto słowo Pańskie.