20 listopada
Piątek, 33. tydzień zwykły
Rok parzysty
Dziś w liturgii obchodzimy dzień powszedni, tzw. feria, w 33. tygodniu zwykłym. W dni ferialnych Kościół nie wspomina żadnego konkretnego świętego, co pozwala wiernym skupić się na czytaniach z Pisma Świętego przewidzianych na dany dzień oraz codziennym wzrastaniu w wierze. Czas zwykły w roku liturgicznym stwarza okazję do duchowego wzrostu poprzez podążanie za Chrystusem w codzienności i realizowanie Jego nauki w małych, często niezauważalnych czynach miłości oraz służby bliźniemu.
Ten okres duchowego wyciszenia, bez szczególnych świąt, przypomina, że droga świętości realizuje się nie tylko dzięki wyjątkowym wydarzeniom, lecz także przez wytrwałe i wierne życie Ewangelią na co dzień. Czytania liturgiczne z 33. tygodnia zwykłego prowadzą nas do refleksji nad końcem czasów, wiernością Bogu oraz nadzieją, która płynie z obietnic Chrystusa. Kościół zaprasza swoich wiernych do rozważenia, jak obcujemy z łaską Bożą na co dzień i jak możemy być autentycznymi świadkami działania Jezusa w naszym życiu i otoczeniu.
Obchodząc dzień ferialny, zachęcamy się do modlitwy osobistej, uczestnictwa w Eucharystii oraz wdzięczności za dar zwykłego dnia, w którym Bóg nieustannie ukazuje swoją obecność.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek, 33. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieAp 10, 8-11
Ja, Jan,
głos, który usłyszałem z nieba,
znowu przemówił do mnie i powiedział:
« Idź, weź otwartą książeczkę
z ręki anioła,
który stoi na morzu i na ziemi. »
Podszedłem do anioła,
aby poprosić go o podanie mi książeczki.
On powiedział do mnie:
« Weź ją i zjedz;
u twoich wnętrzności wywoła gorycz,
ale w twoich ustach będzie słodka jak miód. »
Wziąłem książeczkę z ręki anioła
i ją połknąłem.
W moich ustach była słodka jak miód,
ale kiedy ją zjadłem,
u moich wnętrzności poczułem gorycz.
Wtedy powiedziano mi:
« Trzeba ci znów prorokować
o wielu ludach,
narodach, językach i królach. »
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 118 (119), 14.24, 72.103, 111.131
Znajduję na drodze Twych nakazów
więcej radości niż we wszelkich bogactwach.
Rozkoszuję się Twoimi nakazami:
to one są moimi doradcami.
Moją radością jest prawo Twoich ust,
więcej warte niż stos złota i srebra.
Jakże słodka jest dla mego podniebienia Twoja obietnica,
mniej smakuje mi miód w ustach!
Twoje nakazy pozostaną moim dziedzictwem,
uciechą mego serca.
Otwieram szeroko usta i wzdycham,
spragniony Twojej woli.
EwangeliaLc 19, 45-48
W tym czasie
Jezus wszedł do Świątyni
i zaczął wypędzać sprzedających.
Mówił im:
« Napisane jest:
Mój dom będzie domem modlitwy.
A wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców. »
I codziennie nauczał w Świątyni.
Arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu
szukali sposobu, aby Go zgładzić,
lecz nie znajdowali, co mogliby uczynić;
albowiem cały lud
słuchał Go z zapartym tchem.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org