20 października
Wtorek, 29. tydzień zwykły
Rok parzysty
Kanada : Św. Jadwiga, zakonnica
Dzień ferialny (tzw. feria) w liturgicznym kalendarzu Kościoła katolickiego to dzień zwykły, w którym nie przypada żadne specjalne wspomnienie świętego czy szczególne święto. W Tygodniu Zwykłym takie dni pozwalają wiernym na głębsze skupienie się na codziennym przeżywaniu wiary, modlitwie oraz na rozważaniu słowa Bożego czytanego podczas Mszy Świętej. Kościół w tych dniach zwraca uwagę przede wszystkim na pielęgnowanie relacji z Bogiem w zwyczajności, poprzez sumienne wypełnianie codziennych obowiązków, pracy, modlitwy i uczynków miłosierdzia.
Liturgia słowa podczas ferii jest rozpisana na poszczególne tygodnie roku kościelnego i prowadzi wiernych przez najważniejsze wydarzenia oraz nauki i przypowieści zapisane w Piśmie Świętym. Celem zachowania ferii jest podkreślenie duchowego bogactwa codzienności oraz pokazanie, że świętość dostępna jest nie tylko w wyjątkowych okolicznościach czy podczas uroczystości, ale także w prostym życiu i wiernym naśladowaniu Chrystusa na co dzień. Dni te pomagają w duchowym wzrastaniu i umacnianiu wspólnoty wiernych.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Wtorek, 29. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Kanada — Św. Jadwiga, zakonnica
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieEp 2, 12-22
Bracia,
kiedy byliście poganami,
nie mieliście Chrystusa,
nie należeliście do wspólnoty Izraela,
byliście obcymi przymierz i obietnicy,
nie mieliście nadziei
i byliście bez Boga na świecie.
Lecz teraz, w Chrystusie Jezusie,
wy, którzy niegdyś byliście daleko,
przybliżyliście się przez krew Chrystusa.
To On, Chrystus, jest naszym pokojem:
z dwóch, Żyda i poganina, uczynił jedność;
swoim ciałem ukrzyżowanym
zburzył dzielący mur – wzajemną wrogość;
zniósł przepisy Prawa Mojżeszowego.
Tak więc, z dwóch, Żyda i poganina,
chciał w sobie samym stworzyć jednego Nowego Człowieka
dając pokój,
i pojednać jednych i drugich z Bogiem w jednym ciele
przez krzyż,
w sobie samym zadał śmierć wrogości.
Przyszedł i głosił dobrą nowinę o pokoju,
pokój wam, którzy byliście daleko,
pokój tym, którzy byli blisko.
Dzięki Niemu zarówno jedni, jak i drudzy
mamy w jednym Duchu dostęp do Ojca.
A zatem nie jesteście już obcymi ani przybyszami,
lecz współobywatelami świętych
i domownikami Boga,
bo zostaliście włączeni w budowlę,
której fundamentami są Apostołowie i prorocy,
a kamieniem węgielnym – sam Chrystus Jezus.
W Nim cała budowla nabiera spoistości
i rośnie w świątynię świętą w Panu.
W Nim także i wy wspólnie się wznosicie,
by być mieszkaniem Boga przez Ducha Świętego.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 84 (85), 9ab.10, 11-12, 13-14
Słucham: co mówi Pan Bóg?
On ogłasza pokój swemu ludowi i wiernym swoim.
Zbawienie Jego jest bliskie dla tych, którzy się Go boją,
ia chwała zamieszka w naszej ziemi.
Miłość i wierność się spotkają,
sprawiedliwość i pokój się pocałują;
wierność wyrasta z ziemi
a sprawiedliwość z nieba spogląda.
Pan obdarzy nas dobrem,
a nasza ziemia wyda swój plon.
Sprawiedliwość pójdzie przed Nim,
a Jego kroki wyznaczą drogę.
EwangeliaLc 12, 35-38
W owym czasie
Jezus mówił do swoich uczniów:
« Bądźcie gotowi do służby,
przepasani w pasie,
i wasze lampy niech będą zapalone.
Bądźcie podobni do ludzi, którzy oczekują swego pana,
gdy wraca z uczty weselnej,
aby mu natychmiast otworzyć, gdy nadejdzie i zapuka do drzwi.
Szczęśliwi ci słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy przyjdzie.
Zaprawdę, powiadam wam:
on przepasze się,
posadzi ich przy stole
i będzie im usługiwał.
Czy przyjdzie o północy czy nad ranem
i zastanie ich tak gotowych,
szczęśliwi oni!»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org