2. niedziela Wielkiego Postu

W tamtych dniach
Bóg wystawił Abrahama na próbę.
Powiedział do niego:
"Abrahamie!"
On
odpowiedział:
"Oto jestem!"
Bóg powiedział:
"Weź swego syna, jedynego, którego miłujesz, Izaaka,
idź do kraju Moria,
ia tam złożysz go w ofierze całopalnej
na górze, którą ci wskażę."
Przybyli na miejsce, które Bóg wskazał.
Abraham zbudował tam ołtarz i ułożył drwa;
potem związał swego syna Izaaka
i położył go na ołtarzu, na drewnie.
Abraham wyciągnął rękę
i chwycił nóż, aby zabić syna.
Lecz anioł Pana zawołał do niego z nieba i powiedział:
"Abrahamie! Abrahamie!"
Odpowiedział:
"Oto jestem!"
Anioł powiedział:
"Nie podnoś ręki na chłopca!
Nie czyń mu nic złego!
Teraz wiem, że boisz się Boga:
nie odmówiłeś mi swego syna, jedynego."
Abraham spojrzał w górę i zobaczył barana
uwięzionego rogami w gęstwinie.
Podszedł, wziął barana
i złożył go w ofierze całopalnej zamiast swego syna.

Anioł Pana z nieba po raz drugi zawołał na Abrahama.
Oświadczył:
"Przysięgam na siebie, wyrocznia Pana:
ponieważ to uczyniłeś,
ponieważ nie odmówiłeś mi swego syna, jedynego,
udzielę ci błogosławieństwa,
sprawię, że twoje potomstwo będzie tak liczne
jak gwiazdy na niebie
i jak piasek na brzegu morza,
a twoje potomstwo zdobędzie bramy swych nieprzyjaciół.
Ponieważ usłuchałeś mego głosu,
wszystkie narody ziemi
będą sobie wzajemnie życzyć błogosławieństwa
przez twoje potomstwo."

– Oto słowo Boże.

Wierzę, nawet gdy mówię,
"Jestem bardzo utrapiony".
Cenna jest w oczach Pana
śmierć Jego wiernych!

Czyż nie jestem, Panie, Twoim sługą,
ja, któremu zerwałeś kajdany?
Złożę Ci ofiarę dziękczynną,
i wezwę imienia Pana.

Spełnię swe śluby wobec Pana,
tak, przed całym Jego ludem,
na dziedzińcach domu Pana,
w samym środku Jeruzalem!

Bracia,
jeśli Bóg z nami,
kto przeciwko nam?
On, który nie oszczędził własnego Syna,
ale Go za nas wszystkich wydał:
jakże miałby, wraz z Nim,
nie darować nam wszystkiego?
Któż oskarży wybranych przez Boga?
Bóg jest Tym, który usprawiedliwia:
wobec tego, któż potępi?
Chrystus Jezus poniósł śmierć;
ai więcej – zmartwychwstał,
siedzi po prawicy Boga,
i wstawia się za nami.

– Oto słowo Boże.

W owym czasie
Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana,
i tylko ich zaprowadził osobno na wysoką górę.
I tam przemienił się wobec nich.
Jego szaty stały się lśniące,
tak białe,
że żaden folusznik na ziemi nie zdoła ich tak wybielić.
Ukazał się im Eliasz z Mojżeszem,
i rozmawiali z Jezusem.
Wtedy Piotr odezwał się
i rzekł do Jezusa:
"Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy!
Postawimy trzy namioty:
jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza".
Nie wiedział bowiem, co powiedzieć,
tak bardzo się bali.
Pojawił się obłok, który ich ocienił,
i z obłoku rozległ się głos:
"To jest
mój Syn umiłowany:
Jego słuchajcie!"
Nagle, gdy się rozejrzeli dookoła,
nie widzieli już nikogo, tylko samego Jezusa z nimi.

Gdy schodzili z góry,
Jezus nakazał im, aby nikomu nie opowiadali o tym, co widzieli,
zanim Syn Człowieczy
nie powstanie z martwych.
Oni zaś zachowali to polecenie,
i rozprawiali między sobą, co znaczy:
"powstać z martwych".

– Oto słowo Pańskie.