Święty dnia · 22 lipca
Św. Maria Magdalena
ŚwiętoKolor liturgiczny : Biały
Święta Maria Magdalena jest jedną z najbardziej czczonych postaci w tradycji chrześcijańskiej, znaną zarówno z Nowego Testamentu, jak i późniejszych tradycji Kościoła. Była jedną z kobiet, które towarzyszyły Jezusowi podczas Jego działalności, a według Ewangelii była obecną przy Jego ukrzyżowaniu, pogrzebie oraz pierwszą świadkinią Zmartwychwstania. Jej postać jest symbolem głębokiego nawrócenia i miłosierdzia Bożego – Ewangelie wspominają, że Jezus uwolnił ją od siedmiu demonów, co różni Ojcowie Kościoła interpretowali jako symbol pełnego duchowego uzdrowienia. Maria Magdalena jest także często utożsamiana (choć bez jednoznacznych podstaw biblijnych) z kobietą grzeszną, która namaściła stopy Jezusa łzami i drogocennym olejkiem – ta tradycja utrwaliła się szczególnie w Kościele zachodnim, choć obecnie zachęca się do odróżniania tych postaci.
W liturgii święto Marii Magdaleny obchodzone jest 22 lipca jako dzień upamiętniający jej głęboką więź z Jezusem i rolę 'apostołki apostołów', bowiem to jej jako pierwszej Zmartwychwstały Chrystus powierzył radosną wieść o swoim zwycięstwie nad śmiercią, by oznajmiła ją uczniom. Od 2016 roku przez decyzję papieża Franciszka jej wspomnienie ma rangę święta, podkreślając wyjątkową rolę kobiety w dziejach zbawienia. Maria Magdalena staje się inspiracją dla wszystkich, którzy pragną doświadczyć Bożego miłosierdzia i odnaleźć odwagę do świadczenia o Zmartwychwstałym Chrystusie, nawet wśród trudności i niezrozumienia.
Kościół wspomina świętą Marię Magdalenę jako przykład żarliwej miłości do Jezusa, gotowości do przemiany życia i autentycznego świadczenia wiary. Jej święto ukazuje, że nikt nie jest poza zasięgiem łaski Chrystusa, a każda prawdziwa przemiana serca prowadzi do głębokiego udziału w tajemnicy Zmartwychwstania.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Znalazłam tego, którego miłuje moja dusza » — Ct 3, 1-4a
Słowa umiłowanej.
Na moim łożu, nocą, szukałam
tego, którego miłuje moja dusza;
szukałam go;
lecz go nie znalazłam.
Tak, wstanę i obejdę miasto,
ulicami i placami:
będę szukać
tego, którego miłuje moja dusza;
szukałam go;
lecz go nie znalazłam.
Spotkali mnie strażnicy,
ci, którzy obchodzą miasto:
„Czy widzieliście tego,
którego miłuje moja dusza?”
Ledwie ich minęłam,
znalazłam tego, którego miłuje moja dusza:
uchwyciłam go
i nie puszczę go.
– Oto słowo Boże.
ALBO
« Już nie pojmujemy Chrystusa na sposób ludzki » — 2 Co 5, 14-17
Bracia,
miłość Chrystusa przynagla nas,
gdy jesteśmy przekonani, że Jeden umarł za wszystkich,
a zatem wszyscy pomarli.
Chrystus bowiem umarł za wszystkich,
aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie żyli,
lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał.
Od tej chwili już nikogo nie znamy według ciała;
jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa,
teraz już Go nie poznajemy w ten sposób.
Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie,
jest nowym stworzeniem.
To, co dawne, minęło –
właśnie nastało nowe.
– Oto słowo Boże.
Ps 62 (63), 2, 3-4, 5-6, 8-9
Boże, mój Boże, szukam Ciebie z rana:
moja dusza pragnie Ciebie;
za Tobą tęskni moje ciało,
jak ziemia sucha, spragniona, bez wody.
Tak w świątyni patrzyłem na Ciebie,
by ujrzeć Twoją potęgę i chwałę.
Twoja łaska lepsza jest od życia:
moje wargi będą Cię wielbić!
Będę Cię błogosławił przez całe moje życie,
wzniosę ręce, wzywając Twojego imienia.
Jak najobfitszym pokarmem nasyci się moja dusza,
radośnie będą Cię wielbić moje wargi.
Bo stałeś się moją pomocą:
radośnie wołam w cieniu Twych skrzydeł.
Moja dusza lgnie do Ciebie,
a Twoja prawica mnie wspiera.
« Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz? » — Jn 20, 1.11-18
Pierwszego dnia tygodnia
Maria Magdalena poszła do grobu wczesnym rankiem;
gdy jeszcze było ciemno.
Zauważyła, że kamień został odsunięty od grobu.
Stała przy grobie
na zewnątrz i płakała.
A płacząc
pochyliła się do grobu.
Zobaczyła dwóch aniołów w bieli,
siedzących jednego u głowy, drugiego u stóp
w miejscu, gdzie leżało ciało Jezusa.
Zapytywali ją:
„Niewiasto, czemu płaczesz?”
Odpowiedziała im:
„Zabrano mojego Pana,
a nie wiem, gdzie Go położono.”
Gdy to powiedziała, odwróciła się;
i zobaczyła stojącego Jezusa,
ale nie wiedziała, że to Jezus.
Jezus rzekł do niej:
„Niewiasto, czemu płaczesz?
Kogo szukasz?”
Ona sądziła, że to ogrodnik, i odpowiedziała mu:
„Panie, jeśli Ty Go zabrałeś,
powiedz mi, gdzie Go położyłeś,
a ja Go zabiorę.”
Jezus powiedział do niej:
„Mario!”
Ona odwróciła się i powiedziała do Niego po hebrajsku:
„Rabbuni!”,
to znaczy: Nauczycielu.
Jezus powiedział do niej:
„Nie zatrzymuj Mnie,
bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca.
Idź do moich braci i powiedz im,
że wstępuję do mojego Ojca i waszego Ojca,
do mojego Boga i waszego Boga.”
Maria Magdalena poszła więc i oznajmiła uczniom:
„Widziałam Pana!”
i opowiedziała im, co Jej powiedział.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org