Święty dnia · 22 sierpnia
Najświętsza Maryja Panna Królowa
Wspomnieniesobota, 20. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Biały
Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Królowej zostało ustanowione przez papieża Piusa XII w 1954 roku. Jego celem było podkreślenie królewskiej godności Maryi jako Matki Chrystusa, Króla Wszechświata, zgodnie z nauczaniem Kościoła, które rozwijało się od pierwszych wieków chrześcijaństwa. Maryja w tradycji katolickiej jest nie tylko Matką Zbawiciela, lecz także Tą, która w sposób szczególny została wyniesiona do współdziałania z Chrystusem w dziele zbawienia, do czego nawiązuje wiele tekstów liturgicznych i wypowiedzi papieży oraz soborów.
Rola Maryi jako Królowej nie oznacza ziemskiego panowania, lecz jest tytułem podkreślającym jej wyjątkowe miejsce w planie Bożym, jej pełne oddania „fiat” wobec woli Boga oraz duchową troskę nad wierzącymi. Dogmat o Wniebowzięciu Maryi, ogłoszony kilka lat przed ustanowieniem tego wspomnienia, jeszcze mocniej uzasadnił ten tytuł, ponieważ Maryja – wzięta z ciałem i duszą do nieba – króluje u boku swojego Syna. Kościół modli się, aby każdy wierny, pod opieką Maryi, mógł naśladować jej otwartość na łaskę Bożą i wytrwałość w każdej trudności.
Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Królowej przypomina o naszej wspólnej nadziei na udział w królowaniu Chrystusa oraz zachęca do oddania życia Chrystusowi poprzez naśladowanie wiary i zaufania Maryi. To święto zachęca również do modlitwy za wstawiennictwem Maryi za cały Kościół i świat, szczególnie za ludzi potrzebujących pociechy i pokoju.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Chwała Pana weszła do Świątyni » — Ez 43, 1-7a
Człowiek zaprowadził mnie do bramy,
tej, która jest zwrócona ku wschodowi;
i oto chwała Boga Izraela
nadchodziła od wschodu.
Dźwięk jej przypominał szum wielkich wód,
a ziemia jaśniała od tej chwały.
Ta wizja była podobna do tej, którą miałem,
gdy Pan przybył zniszczyć miasto;
była też podobna do wizji,
gdy byłem nad rzeką Kebar.
Wtedy padłem twarzą na ziemię.
Chwała Pana weszła do Świątyni
przez bramę zwróconą ku wschodowi.
Duch uniósł mnie
i zaprowadził na wewnętrzny dziedziniec;
otóż chwała Pana wypełniała Świątynię.
Usłyszałem głos, który dochodził ze Świątyni,
a człowiek stał przy mnie.
Ten głos powiedział do mnie:
« Synu człowieczy, to jest miejsce mojego tronu,
miejsce, gdzie stawiam stopy,
i tutaj będę mieszkał pośród synów Izraela na zawsze. »
– Oto słowo Boże.
Ps 84 (85), 9ab-10, 11-12, 13-14
Chcę słuchać, co Pan Bóg mówi,
bo ogłasza pokój swemu ludowi i swoim wiernym.
Jego zbawienie jest bliskie dla tych, którzy się Go boją,
ia chwała zamieszka w naszej ziemi.
Miłość i wierność spotkają się ze sobą,
sprawiedliwość i pokój się pocałują;
wierność wyrośnie z ziemi,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.
Pan obdarzy nas dobrami,
a nasza ziemia wyda swój plon.
Sprawiedliwość pójdzie przed Nim,
a Jego kroki wskażą drogę.
« Mówią, ale nie czynią » — Mt 23, 1-12
W owym czasie
Jezus przemówił do tłumów i do swoich uczniów
i powiedział:
« Uczeni w Piśmie i faryzeusze zasiedli na katedrze Mojżesza.
Dlatego wszystko, co wam polecą, czyńcie i zachowujcie,
ale nie postępujcie według ich uczynków,
gor bowiem mówią, ale nie czynią.
Wiążą ciężkie i trudne do uniesienia brzemiona
i kładą je na barki ludzi,
ale sami nawet palcem nie chcą ich ruszyć.
Wszystko, co czynią, robią tak, by zwracać na siebie uwagę ludzi:
poszerzają swoje filakterie
i wydłużają frędzle;
lubią pierwsze miejsca na ucztach,
honorowe krzesła w synagogach,
salutowania na rynkach
i tytułowanie ich przez ludzi: Rabbi.
A wy nie pozwalajcie się nazywać Rabbi,
bo jeden jest wasz Nauczyciel,
a wy wszyscy jesteście braćmi.
Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem,
bo jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie.
Nie pozwalajcie też, by was nazywano mistrzami,
bo jeden jest wasz Mistrz, Chrystus.
Największy z was niech będzie waszym sługą.
Kto się wywyższa, będzie poniżony,
a kto się uniża, będzie wywyższony.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org