Święty Pius X, papież

    W tych dniach
    ręka Pana spoczęła na mnie,
ja Jego duchem zostałem uniesiony,
a On postawił mnie pośrodku doliny,
która była pełna kości.
    Przeprowadził mnie wśród nich;
powierzchnia doliny była nimi pokryta,
i były one zupełnie wyschłe.
    Wtedy rzekł do mnie Pan:
« Synu człowieczy, czy te kości mogą ożyć?»
Odpowiedziałem:
« Panie Boże, Ty to wiesz!»
    Wtedy powiedział do mnie:
« Prorokuj nad tymi kośćmi i powiedz im:
Wyschłe kości, słuchajcie słowa Pana:
    Tak mówi Pan Bóg do tych kości:
Oto wprowadzę w was ducha,
a ożyjecie.
    Położę na was ścięgna,
okryję was ciałem,
i przysłonię was skórą.
Tchnę w was ducha,
a ożyjecie.
Wtedy poznacie, że Ja jestem Pan.»
    Prorokowałem, jak mi nakazano.
Gdy prorokowałem, rozległ się szum,
potem gwałtowne trzęsienie,
i kości zbliżyły się jedne do drugich.
    Zobaczyłem, że pojawiły się na nich ścięgna,
ciało narosło,
skóra pokryła je z wierzchu,
ale nie było w nich jeszcze ducha.
    Pan rzekł do mnie:
« Skieruj proroctwo do ducha,
prorokuj, synu człowieczy.
Powiedz do ducha:
Tak mówi Pan Bóg:
Przyjdź z czterech wiatrów, duchu!
tchnij w tych poległych, aby ożyli!»
    Prorokowałem, jak mi rozkazał,
i duch wszedł w nich;
ożyli
i stanęli na nogach:
była to wielka, bardzo wielka armia!
    Następnie rzekł do mnie Pan:
« Synu człowieczy, te kości
to cały dom Izraela.
Oni bowiem mówią:
“Nasz kości wyschły,
nasza nadzieja zagasła,
jesteśmy zgubieni!”
     Dlatego prorokuj
i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg:
Otworzę wasze groby
i wyprowadzę was z waszych grobów, o mój ludu,
i przyprowadzę was do ziemi Izraela.
    I poznacie, że Ja jestem Pan,
gdy otworzę wasze groby
i wyprowadzę was z nich, o mój ludu!
    Tchnę w was mojego ducha,
a ożyjecie;
odam wam miejsce odpoczynku na waszej ziemi.
Wtedy poznacie, że Ja jestem Pan:
ja powiedziałem i spełnię to
– wyrocznia Pana.»

            – Oto słowo Boże.

Niech to mówią odkupieni przez Pana,
k których odkupił z ręki ciemięzcy,
k których zgromadził ze wszystkich krajów,
z północy i południa, ze wschodu i zachodu.

Niektórzy błądzili po pustyni drogami bezdrożnymi,
nie znajdując miasta na osiedlenie.
Cierpieli głód i pragnienie,
ich dusza w nich omdlewała.

W swej niedoli wołali do Pana,
a On wybawił ich z utrapienia:
prowadził ich drogą prostą,
zaprowadził do miasta, gdzie mogli zamieszkać.

Niech dziękują Panu za Jego miłość,
za Jego cuda wobec ludzi.
Bo On nasyca pragnących,
agłodnych syci dobrami!

    W owym czasie
    Faryzeusze,
dowiedziawszy się, że Jezus zamknął usta saduceuszom,
zebrali się razem.
    A jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Jezusa na próbę, zapytał:
    « Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe? »
    Jezus mu odpowiedział:
« Będziesz miłował Pana, Boga swego,
całym swoim sercem,
całą swoją duszą i całym swoim umysłem.
    To jest największe i pierwsze przykazanie.
    Drugie zaś jest podobne:
Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.
    Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo
i Prorocy.»

            – Oto słowo Pańskie.