23 stycznia
Sobota, 2. tydzień zwykły
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Dzień ferialny w liturgii, czyli tzw. dzień powszedni, przypomina wiernym o codzienności chrześcijańskiego życia poza świętami i wspomnieniami świętych. W okresie zwykłym, którego liturgicznym kolorem jest zieleń, Kościół nie celebruje żadnego konkretnego wydarzenia z życia Chrystusa czy świętych, lecz koncentruje się na systematycznym odczytywaniu Słowa Bożego i wzrastaniu w wierze poprzez codzienną modlitwę, Eucharystię i uczynki miłości. Dni ferialne są okazją do kontemplacji własnej drogi do świętości w zwyczajnych warunkach życia. Przypominają, że świętość nie jest zarezerwowana jedynie dla wyjątkowych momentów, lecz realizuje się także w prostocie, wierności i sumiennej pracy każdego dnia.
Takie dni uczą wdzięczności za codzienne łaski oraz zachęcają do odnawiania swojej relacji z Bogiem przez uczestnictwo w Mszy Świętej oraz lekturę Pisma Świętego. Czas zwykły akcentuje cichą, ale istotną drogę chrześcijanina przez życie – duchowy wzrost, który dokonuje się często właśnie w codzienności. Obchodząc dzień ferialny, Kościół zaprasza wszystkich do autentycznego podążania za Chrystusem w szarej rzeczywistości, gdzie jest miejsce na rozwijanie cnót i bycie świadkiem Ewangelii tam, gdzie zostaliśmy postawieni.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Sobota, 2. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 23 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieHe 9, 2-3.11-14
Bracia,
w sanktuarium dawnego Przymierza
był ustawiony namiot, pierwszy,
gdzie znajdował się siedmioramienny świecznik
i stół z chlebami pokładnymi;
to nazywano Miejscem Świętym.
Za drugą zasłoną
był namiot zwany Najświętszym Miejscem.
Chrystus przyszedł jako arcykapłan dóbr przyszłych.
Przez większy i doskonalszy namiot,
nie ręką ludzką uczyniony
i nie należący do tego stworzenia,
wszedł raz na zawsze do świątyni,
nie z krwią kozłów i cielców,
ale z własną krwią.
I w ten sposób uzyskał wieczne odkupienie.
Jeśli bowiem pokropienie krwią kozłów i cielców
i popiołem jałowicy
uświęca zmazanych,
przywracając czystość cielesną,
o ileż bardziej krew Chrystusa,
skoro Chrystus, przez Ducha wiecznego,
oddał samego siebie Bogu
jako niepokalaną ofiarę;
jego krew oczyści nasze sumienia
z martwych uczynków
abyśmy mogli służyć Bogu żywemu.
– Oto słowo Boże.
Psalm46 (47), 2-3, 6-7, 8-9
Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie,
wykrzykujcie Bogu radosnym głosem!
Bo Pan najwyższy i straszliwy,
wielki Król nad całą ziemią.
Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków,
Pan przy dźwięku trąby.
Grajcie Bogu, grajcie,
grajcie Królowi naszemu, grajcie!
Bo Bóg jest Królem całej ziemi:
śpiewajcie Jemu pieśń!
Bóg króluje nad narodami,
Bóg zasiada na swym świętym tronie.
EwangeliaMc 3, 20-21
W owym czasie
Jezus wrócił do domu
i znowu zebrał się tłum,
tak że nawet nie mogli spożyć posiłku.
Gdy Jego bliscy to usłyszeli,
przyszli, żeby Go powstrzymać,
bo mówili:
« Odszedł od zmysłów ».
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org