22 stycznia
Św. Wincentego, diakona i męczennika
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Św. Wincenty, diakon i męczennik, jest jedną z najważniejszych postaci wczesnochrześcijańskich męczenników hiszpańskich. Według tradycji żył na przełomie III i IV wieku i służył jako diakon biskupa Walencji, św. Waleriusza. Podczas prześladowań za panowania cesarza Dioklecjana został schwytany, aresztowany i poddany okrutnym torturom za wierność Chrystusowi. Historycy podkreślają, że choć nie wszystkie szczegóły jego życia są dokładnie udokumentowane, to jego świadectwo wiary wywarło ogromny wpływ na rozwój chrześcijaństwa na Półwyspie Iberyjskim.
Kościół katolicki wspomina św. Wincentego, by przypominać o odwadze i niezłomności chrześcijan w czasach prześladowań. Jego imię było czczone od najdawniejszych czasów zarówno w Hiszpanii, jak i poza jej granicami, a o jego relikwie zabiegano w wielu europejskich miastach. Duchowość św. Wincentego opiera się na służbie ubogim i gotowości do oddania życia za wiarę. Jego przykład pokazuje wierzącym, że męczeństwo jest najwyższym świadectwem miłości Boga i bliźniego. Pamięć o Św. Wincentym, diakonie i męczenniku, inspiruje do wierności Ewangelii oraz stałości w wierze nawet w obliczu przeciwności.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Wincentego, diakona i męczennika (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 22 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieHe 8, 6-13
Bracia,
posługa, którą pełni nasz arcykapłan,
odznacza się tym bardziej,
że On jest pośrednikiem lepszego przymierza,
opartego na lepszych obietnicach.
Gdyby bowiem pierwsze Przymierze było bez zarzutu,
nie byłoby potrzeby szukać następnego.
Tymczasem to właśnie do swego ludu Bóg mówi z wyrzutem:
Nadchodzą dni – mówi Pan –
kiedy zawrę z domem Izraela
i z domem Judy
nowe przymierze.
Nie takie jak Przymierze,
które zawarłem z ich ojcami
w dniu, gdy ująłem ich za rękę,
aby wyprowadzić ich z ziemi egipskiej.
Oni nie dochowali mojego Przymierza;
dlatego też ja odrzuciłem ich
– mówi Pan.
Lecz takie będzie Przymierze,
które zawrę z domem Izraela,
gdy miną te dni
– mówi Pan.
Kiedy prawa moje włożę w ich umysły
i wypiszę je na ich sercach.
Ja będę ich Bogiem,
a oni będą moim ludem.
I nie będzie już pouczał
każdy swego współobywatela ani każdy swego brata,
mówiąc: «Poznajcie Pana!»
Bo wszyscy Mnie poznają,
od najmniejszego do największego z nich.
Odpuszczę ich winy
ii nie wspomnę więcej ich grzechów.
Mówiąc o nowym Przymierzu,
Bóg uczynił pierwsze przestarzałym.
A to, co się starzeje i przemija,
bliskie jest zniknięcia.
– Oto słowo Boże.
Psalm84 (85), 8.10, 11-12, 13-14
Okaż nam, Panie, swoją łaskę,
i daj nam swoje zbawienie.
Zbawienie jest bliskie dla tych, którzy się Go boją,
a chwała zamieszka w naszej ziemi.
Miłość i wierność się spotkają,
sprawiedliwość i pokój się pocałują;
wierność wyrośnie z ziemi,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.
Pan obdarzy nas dobrami,
a nasza ziemia wyda swój plon.
Sprawiedliwość pójdzie przed Nim,
i ślad Jego kroków będzie drogą.
EwangeliaMc 3, 13-19
W owym czasie
Jezus wszedł na górę
i przywołał tych, których sam chciał.
Przyszli do Niego,
i ustanowił Dwunastu,
aby byli z Nim
i by mógł ich wysyłać, aby głosili Dobrą Nowinę
i mieli władzę wypędzać złe duchy.
Ustanowił więc Dwunastu:
Piotra – tak nazwał Szymona –
Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba
– nadał im imię „Boanerges”,
to znaczy „Synowie Gromu” –
Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza,
Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza,
Tadeusza, Szymona Gorliwego
i Judasza Iskariotę, tego, który Go zdradził.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org