21 stycznia
Św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Św. Agnieszka, dziewica i męczennica, należy do grona najbardziej czczonych świętych w Kościele katolickim. Żyła prawdopodobnie na przełomie III i IV wieku, w czasach prześladowań chrześcijan w Rzymie. Według tradycji była młodą dziewczyną, która już we wczesnej młodości zdecydowała się poświęcić swoje życie Chrystusowi i zachować czystość. Kiedy odrzuciła propozycję zamążpójścia, jej czystość i wyznawana wiara stały się powodem aresztowania i śmierci męczeńskiej. Agnieszka już od starożytności była wzorem niezłomnej wiary i heroicznej czystości, a jej imię dosłownie znaczy „czysta” lub „niewinna”.
Męczeństwo św. Agnieszki otoczone jest licznymi przekazami i legendami, jednak dokładne szczegóły jej życia pozostają nieznane. Jej grób znajduje się przy Via Nomentana w Rzymie i szybko stał się celem pielgrzymek, a wspomnienie św. Agnieszki obchodzono już w najdawniejszych mszach. W ikonografii często przedstawia się ją z barankiem, będącym symbolem czystości i jej niewinności. Uroczystość ku czci św. Agnieszki przypomina o wartości odwagi i wiernego trwania w wierze, nawet w obliczu największych trudności.
Kościół wspomina św. Agnieszkę, aby ukazać wiernym przykład wierności Chrystusowi i zachęcić do życia w czystości, ufności oraz miłości do Boga ponad wszystko.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 21 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieHe 7, 25 – 8, 6
Bracia,
Jezus jest w stanie w pełni zbawić
tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga,
ponieważ On zawsze żyje,
aby wstawiać się za nimi.
Takiego właśnie potrzebowaliśmy arcykapłana:
świętego, niewinnego, nieskalanego;
odłączonego dziś od grzeszników,
i wyniesionego ponad niebiosa.
On nie musi, jak inni arcykapłani,
składać codziennie ofiar –
najpierw za własne grzechy,
a potem za grzechy ludu;
to bowiem uczynił raz na zawsze,
ofiarując samego siebie.
Prawo Mojżesza ustanawiało arcykapłanami
ludzi naznaczonych słabością;
ale słowo przysięgi Bożej, wypowiedziane po Prawie,
ustanawia Arcykapłanem Syna,
udoskonalonego na wieki.
A oto zasadnicza treść tego, co chcemy powiedzieć:
takiego właśnie arcykapłana mamy,
który zasiadł po prawicy Bożego Majestatu w niebiosach,
po dokonaniu posługi w prawdziwym Przybytku
i prawdziwym Namiocie,
który został zbudowany przez Pana, a nie przez człowieka.
Każdy arcykapłan zostaje ustanowiony, aby składać
dar i ofiary;
cia więc konieczne było, aby nasz arcykapłan
też miał coś do ofiarowania.
W rzeczywistości, gdyby był na ziemi, nie byłby nawet kapłanem,
bo są tu już kapłani,
którzy składają dary zgodnie z Prawem:
Ci sprawują kult w przybytku,
który jest tylko cieniem i obrazem rzeczy niebieskich,
tak jak zostało powiedziane Mojżeszowi w wyroczni,
gdy miał budować Namiot:
Uważaj – mówi Pan – wszystko zrobisz
zgonie z wzorem, który ci został ukazany na górze.
A jeśli chodzi o arcykapłana, którego my mamy,
jego posługa przewyższa tamtą,
bo On jest pośrednikiem lepszego przymierza,
zasadzonego na lepszych obietnicach.
– Oto słowo Boże.
Psalm39 (40), 7-8a, 8b- 9, 10, 17
Nie chciałeś ofiary ani daru,
lecz otworzyłeś mi uszy;
nie żądałeś całopalenia ani ofiary za grzech,
wtedy powiedziałem: « Oto idę ».
« W zwoju księgi jest napisane o mnie:
chcę pełnić Twoją wolę.
Boże mój, to jest moją radością:
Twoje prawo jest we wnętrzu moim ».
Zwiastuję sprawiedliwość
w wielkim zgromadzeniu;
widzisz, nie powstrzymuję warg moich,
Panie, Ty wiesz.
Niech się radują i cieszą Tobą
wszyscy, którzy Ciebie szukają;
i niech zawsze mówią: « Pan jest wielki! »
ci, którzy miłują Twoje zbawienie.
EwangeliaMc 3, 7-12
W owym czasie
Jezus oddalił się ze swymi uczniami nad jezioro,
a wielki tłum ludzi z Galilei podążył za Nim.
Z Judei, z Jerozolimy, z Idumei, zza Jordanu,
a także z okolic Tyru i Sydonu
przyszły do Niego rzesze ludzi,
które słyszały o tym, co czynił.
Polecił swoim uczniom, by mieli dla Niego łódź w pogotowiu,
aby tłum Go nie przygniótł.
Bo wielu uzdrowił,
tak że wszyscy, którzy cierpieli na jakąś chorobę,
napierali na Niego, aby się Go dotknąć.
A duchy nieczyste, gdy Go widziały,
padały przed Nim i wołały:
« Ty jesteś Synem Bożym! »
Lecz On stanowczo im zabraniał, aby Go nie ujawniały.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org