Św. Antoni Maria Claret

Bracia,
każdemu z nas została dana łaska
według miary daru Chrystusa.
Dlatego mówi Pismo:
Wstąpił na wysokości, pojmał jeńców,
rozdał ludziom dary.
Co znaczy: Wstąpił?
– To znaczy, że najpierw zstąpił
do najniższych regionów ziemi.
Ten, który zstąpił,
jest tym samym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa,
aby wszystko napełnić.
A dary, które dał,
to apostołowie,
a także prorocy, ewangelizatorzy,
pasterze i nauczyciele.
W ten sposób wierni są przygotowani
do wypełnienia posługi,
a ciało Chrystusa buduje się,
aż wszyscy razem
odnajdziemy jedność w wierze i pełnym poznaniu Syna Bożego,
do człowieka doskonałego,
do miary wielkości według pełni Chrystusa.
Wtedy nie będziemy już dziećmi,
miotanymi i unoszonymi przez wszelkie wiatry nauk,
przez ludzką grę, zwodnicze podstępy,
które prowadzą do błędu.
Lecz, żyjąc prawdą w miłości,
będziemy we wszystkim wzrastać ku Temu,
który jest Głową – Chrystusem.
Przez Niego całe ciało, zespolone i złączone
przez wszystkie wzajemnie się zasilające stawy,
tharmonijnie rośnie
w miarę siły każdego z członków,
ia w ten sposób ciało buduje się w miłości.

            – Oto słowo Boże.

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano:
«Pójdziemy do domu Pana!»
Już stoją nasze stopy
u twoich bram, Jeruzalem!

Jeruzalem, w murach twoich,
miasto, które się w jedność łączy!
Tam wstępują pokolenia Pańskie,
pokolenia Pana.

By według praw Izraela
wysławiać imię Pana.
Tam są postawione trony sądu,
trony domu Dawida.

Pewnego razu
szli do Jezusa ludzie i opowiedzieli mu o Galilejczykach,
których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar.
Jezus im odpowiedział:
«Czy sądzicie, że ci Galilejczycy
byli większymi grzesznikami
niż inni Galilejczycy,
bo to ucierpieli?
Mówię wam: Bynajmniej!
Ale jeśli się nie nawrócicie,
wszyscy podobnie zginiecie.
A tamtych osiemnastu,
na których spadła wieża w Siloam i zabiła ich,
myślicie, że byli bardziej winni
od wszystkich innych mieszkańców Jerozolimy?
Mówię wam: Bynajmniej!
Ale jeśli się nie nawrócicie,
wszyscy podobnie zginiecie.»

Jezus opowiedział im także tę przypowieść:
«Pewien człowiek miał figowiec zasadzonego w swojej winnicy.
Przyszedł więc szukać na nim owocu,
ale nie znalazł.
Powiedział więc do ogrodnika:
“Już trzy lata przychodzę i szukam owocu na tym figowcu,
a nie znajduję.
Wytnij go.
Po co jeszcze ma wyjaławiać ziemię?”
Lecz ogrodnik odpowiedział mu:
“Panie, pozostaw go jeszcze na ten rok,
aż go okopię i obłożę nawozem.
Może w przyszłości wyda owoc.
A jeśli nie, wtedy go wytniesz.”»

            – Oto słowo Pańskie.