Św. Grzegorz z Nareku

Panie, swoją laską pasterską,
bądź pasterzem swego ludu,
stada, które należy do Ciebie,
które mieszka samotnie na pustkowiu,
otoczone ogrodami.
Niech odnajdzie swe pastwisko w Baszanie i Gileadzie,
tak jak za dawnych dni!
Jak w czasach, gdy wyszedłeś z Egiptu,
uczyń mu swe cuda!

Któż jest Bogiem jak Ty, który odpuszcza winę,
i przebacza występek
reszcie swego dziedzictwa?
Bóg, który nie trwa w gniewie na zawsze,
ale upodobał sobie okazywanie łaski?
Znowu okażesz nam miłosierdzie,
depczesz nasze winy pod stopami,
wrzucisz wszystkie nasze grzechy na dno morza!
Tym samym okażesz wierność Jakubowi,
łaskę Abrahamowi,
jak przysiągłeś naszym ojcom
od dawien dawna.

– Oto słowo Boże.

Błogosław, duszo moja, Pana,
błogosław Jego święte imię, całe moje wnętrze!
Błogosław, duszo moja, Pana,
i nie zapominaj wszystkich Jego dobrodziejstw!

Bo On odpuszcza wszystkie twoje winy
i leczy wszystkie twe choroby,
on wybawia od zguby twoje życie,
i wieńczy cię łaską i zmiłowaniem!

Nie wiedzie sporu na zawsze,
i nie gniewa się na wieki;
nie postępuje z nami według naszych grzechów,
i nie odpłaca według win naszych.

Jak niebo wznosi się nad ziemią,
tak wielka jest Jego łaska dla tych, którzy się Go boją;
jak daleko jest wschód od zachodu,
tak oddala od nas nasze występki.

W owym czasie
celnicy i grzesznicy
schodzili się do Jezusa, aby Go słuchać.
Faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrali przeciw Niemu:
„Ten przyjmuje grzeszników
i jada z nimi!”
Wtedy Jezus opowiedział im tę przypowieść:
„Pewien człowiek miał dwóch synów.
Młodszy z nich powiedział do ojca:
«Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada».
I rozdzielił im majątek.
Niedługo potem
młodszy syn zabrał wszystko, co miał,
i wyjechał do dalekiego kraju,
gdzie roztrwonił swój majątek, prowadząc rozwiązłe życie.
A gdy wszystko wydał,
nastał ciężki głód w tym kraju,
i on sam zaczął cierpieć niedostatek.
Poszedł, więc i wynajął się u jednego z mieszkańców tej krainy,
który posłał go na swoje pola, żeby pasł świnie.
Chciał się najeść strąków, które jadły świnie,
ale nikt mu ich nie dawał.
Wtedy zastanowił się i rzekł:
«Iluż to najemników mego ojca ma pod dostatkiem chleba,
a ja tu ginę z głodu!
Wstanę, pójdę do mego ojca i powiem mu:
Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i względem ciebie.
Już nie jestem godzien nazywać się twoim synem.
Uczyń mnie jednym ze swoich najemników».
Wstał więc i poszedł do swojego ojca.
A gdy był jeszcze daleko,
odzobaczył go ojciec, wzruszył się głęboko,
pobiegł mu naprzeciw,
rzucił mu się na szyję i ucałował go.
A syn powiedział do niego:
«Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i względem ciebie.
Już nie jestem godzien nazywać się twoim synem».
Lecz ojciec powiedział do swoich sług:
«Szybko przynieście najlepszą szatę i ubierzcie go,
włóżcie mu pierścień na rękę i sandały na nogi.
Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie je.
Jedzmy i weselmy się,
gdyż ten mój syn był umarły,
aiożył na nowo;
był zagubiony,
a odnalazł się».
I zaczęli się weselić.

Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu.
Gdy wracał i był blisko domu,
usłyszał muzykę i tańce.
Przywołał jednego ze służących
i pytał, co się dzieje.
Ten mu odpowiedział:
«Twój brat powrócił,
a ojciec twój zabił utuczone cielę,
bo odzyskał go zdrowego».
On rozgniewał się
i nie chciał wejść do domu.
Ojciec wyszedł i prosił go.
Lecz on odpowiedział ojcu:
«Oto tyle lat ci służę
i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu,
ale nigdy nie dałeś mi choćby koźlęcia,
abym się zabawił z przyjaciółmi.
Lecz gdy wrócił twój syn,
który roztrwonił twój majątek z nierządnicami,
zabiłeś dla niego utuczone cielę!»
Lecz on mu odpowiedział:
«Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną
i wszystko, co moje, do ciebie należy.
A trzeba było weselić się i cieszyć,
ponieważ ten twój brat był umarły,
aiożył na nowo;
był zagubiony,
a odnalazł się!»

– Oto słowo Pańskie.