Piątek, 2. tydzień Wielkiego Postu

Izrael, czyli Jakub,
kochał Józefa bardziej niż wszystkich swoich innych synów,
ponieważ był synem jego starości,
i sprawił mu szatę z drogocennego materiału.
Gdy jego bracia zobaczyli, że ojciec faworyzuje Józefa,
ochwyciła ich do niego nienawiść,
i nie mogli z nim rozmawiać życzliwie.

Bracia Józefa poszli do Sychem,
by paść trzodę swego ojca.
Izrael powiedział do Józefa:
"Czy twoi bracia nie pasą trzody w Sychem?
Idź i zobacz, co u nich!"
Józef znalazł ich w Dotanie.
Zobaczyli go z daleka, a zanim do nich podszedł,
zawiązali spisek, by go zabić.
Mówili jeden do drugiego:
"Oto nadchodzi ten, który jest biegły w snach!
Teraz jest okazja, chodźmy, zabijmy go
i wrzućmy do jednej z tych cystern.
Powiedzmy, że pożarło go dzikie zwierzę,
a wtedy zobaczymy, co znaczą jego sny!"
Lecz Ruben to usłyszał i chciał wybawić go z ich rąk.
Powiedział im:
"Nie odbierajmy mu życia."
I dodał:
"Nie przelewajcie jego krwi:
wrzućcie go do tej cysterny na pustyni,
ale nie podnoście na niego ręki."
Chciał go w ten sposób wybawić z ich rąk
i zwrócić ojcu.

Kiedy tylko Józef podszedł do swoich braci,
zdarli z niego szatę,
szaty z drogocennego materiału, którą nosił.
Chwycili go i wrzucili do cysterny,
która była pusta i nie było w niej wody.
Potem usiedli, aby jeść.
Kiedy podnieśli oczy, zobaczyli karawanę Izmaelitów,
którzy przybywali z Gileadu.
Ich wielbłądy były obładowane korzennymi wonnościami,
balsamem i mirrą,
które nieśli do Egiptu.
Wtedy Juda powiedział do swoich braci:
"Jaki pożytek z tego, że zabijemy naszego brata
i zataimy jego śmierć?
Sprzedajmy go raczej Izmaelitom
i nie podnośmy na niego ręki,
bo jest naszym bratem,
naszym własnym ciałem."
Jego bracia zgodzili się.
Gdy przechodzili tamtędy madianiccy kupcy,
wyciągnęli Józefa z cysterny,
sprzedali go Izmaelitom za dwadzieścia srebrników
i ci zabrali go do Egiptu.

– Oto słowo Boże.

Szukajcie Pana i Jego mocy,
pamiętajcie o cudach, które uczynił,
wy, potomkowie Abrahama, Jego sługi,
synowie Jakuba, przez Niego wybrani.

Sprowadził głód na kraj,
odciął wszelkie zasoby chleba.
Ale przed nimi posłał człowieka –
Józefa, który został sprzedany w niewolę.

Zakuto mu nogi w kajdany,
a szyję przykuto żelazem;
Cierpiał dla słowa Pana,
aż do dnia, kiedy wypełniło się Jego słowo.

Król kazał go uwolnić,
władca ludów odpuścił mu wolność.
Uczynił go panem swego domu,
władcą całego swojego majątku.

W owym czasie
Jezus powiedział arcykapłanom i starszym ludu:
«Posłuchajcie tej przypowieści:
Pewien człowiek był właścicielem winnicy;
posadził w niej winorośl,
otoczył ją murem,
w niej wykopał tłocznię i zbudował wieżę.
Potem wydzierżawił winnicę rolnikom
i wyjechał.
Gdy nadszedł czas zbiorów,
posłał swoje sługi do dzierżawców,
by odebrali plon z winnicy.
Ale rolnicy pochwycili sługi,
jednego pobili,
drugi został zabity,
trzeciego ukamienowali.
Raz jeszcze właściciel posłał innych sług,
liczniejszych niż tamtych,
ale i z nimi postąpili tak samo.
W końcu posłał do nich swego syna,
mówiąc do siebie:
"Uszanują mojego syna."
Lecz widząc syna, rolnicy mówili między sobą:
"Oto dziedzic: chodźcie, zabijmy go,
i zagarnijmy jego dziedzictwo!"
Chwycili go,
wyrzucili z winnicy
i zabili.

Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie,
co uczyni tym rolnikom?»
Odpowiedzieli mu:
«Nędzników tych nędznie zgładzi,
winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom,
którzy będą mu oddawali plon we właściwym czasie.»
Jezus im rzekł:
«Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie:
Kamień, który odrzucili budujący,
stał się kamieniem węgielnym;
to Pan sprawił
i jest cudem w naszych oczach.
Dlatego powiadam wam:
Królestwo Boże zostanie wam zabrane
i będzie dane narodowi,
który wyda jego owoce.»

Gdy arcykapłani i faryzeusze usłyszeli przypowieści Jezusa,
dobrze zrozumieli, że mówił o nich.
Chcieli Go pochwycić,
ale bali się tłumów,
bo lud uważał Go za proroka.

– Oto słowo Pańskie.