25 lutego
Czwartek, 2. tydzień Wielkiego Postu
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Dzień dzisiejszy w liturgii, określany jako feria Wielkiego Postu, jest dniem powszednim tego szczególnego okresu pokutnego, przypadającym w czwartek drugiego tygodnia Wielkiego Postu. Ferie wielkopostne nie są poświęcone konkretnemu świętemu, lecz skupiają się na rozważaniu słowa Bożego, pokucie i nawróceniu. Okres Wielkiego Postu jest czasem przygotowania do najważniejszych tajemnic chrześcijaństwa: Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Podczas ferii, Kościół zachęca wiernych do większej modlitwy, postu i jałmużny jako środków duchowego oczyszczenia i odnowy serca.
Liturgia tego dnia obejmuje czytania biblijne, które pomagają głębiej zrozumieć sens nawrócenia i pojednania z Bogiem oraz bliźnimi. Przez uczestnictwo w Mszy Świętej i indywidualną modlitwę wierni mogą odkrywać, jak Bóg działa w codzienności i jak zaproszeni są do przemiany życia. Obchody ferii wielkopostnych niosą przesłanie o nadziei na Boże miłosierdzie oraz przypominają, że każda, nawet zwykła codzienność, jest okazją do zbliżenia się do Boga.
Feria Wielkiego Postu to czas, by w ciszy i skupieniu przygotować się do zbliżających się świąt Paschalnych oraz, poprzez konkretne dzieła miłości, otworzyć serce na Bożą łaskę.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Czwartek, 2. tydzień Wielkiego Postu (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 25 lutego 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieJr 17, 5-10
Tak mówi Pan:
Przeklęty człowiek,
który pokłada ufność w człowieku,
który opiera się na istocie cielesnej,
podczas gdy jego serce odwraca się od Pana.
Będzie jak krzak na pustkowiu,
nie zobaczy, gdy przyjdzie dobro.
Jego mieszkaniem będą miejsca suche na pustyni,
ziemia słona, niezamieszkana.
Błogosławiony człowiek,
który pokłada ufność w Panu,
dla którego Pan jest nadzieją.
Będzie jak drzewo zasadzone nad wodą,
które zapuszcza korzenie ku strumieniowi.
Nie obawia się, gdy przychodzi upał:
jego liście pozostają zielone.
W roku posuchy się nie martwi:
nie przestaje wydawać owoców.
Nic bardziej zwodniczego niż serce człowieka,
jest nieuleczalne.
Któż je może poznać?
Ja, Pan, przenikam serca
i zgłębiam nerki,
by oddać każdemu według jego postępowania,
według owocu jego czynów.
– Oto słowo Boże.
Psalm1, 1-2, 3, 4.6
Szczęśliwy człowiek
który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników,
nie zasiada w gronie szyderców,
ale w Prawie Pana ma upodobanie
i nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą!
On jest jak drzewo
zasadzone nad płynącą wodą,
wydające owoc w swoim czasie,
a jego liście nie więdną;
co uczyni, pomyślnie wypada.
Inaczej z występnymi.
Bo są jak plewa,
którą wiatr rozmiata.
Pan zna drogę sprawiedliwych,
a droga występnych zaginie.
EwangeliaLc 16, 19-31
W owym czasie
Jezus mówił do faryzeuszów:
« Był pewien człowiek bogaty,
ubrany w purpurę i delikatny len,
który codziennie ucztował wystawnie.
Przed jego bramą leżał żebrak imieniem Łazarz,
cały okryty wrzodami.
Pragnął nasycić się
okruchami ze stołu bogacza;
ale psy przychodziły lizać jego rany.
I stało się, że żebrak umarł,
i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama.
Umarł także bogacz
i został pochowany.
W otchłani, gdzie cierpiał męki,
podniósł oczy
i zobaczył z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie.
Zawołał więc:
“Ojcze Abrahamie,
zmiłuj się nade mną
i poślij Łazarza, aby umoczył koniec swego palca w wodzie
i ochłodził mój język,
bo cierpię strasznie w tym płomieniu”.
– Synu, odpowiedział Abraham,
przypomnij sobie:
otrzymałeś dobro za życia,
a Łazarz – zło za swojego życia.
Teraz on doznaje tu pociechy,
a ty cierpisz.
A oprócz tego wszystkiego, pomiędzy nami a wami
została ustanowiona wielka przepaść,
aby ci, którzy chcieliby stąd do was przejść,
nie mogli,
i aby stamtąd do nas też nie mogli się dostać”.
Bogacz rzekł:
“A więc, ojcze, proszę cię, wyślij Łazarza
do domu mojego ojca.
Mam bowiem pięciu braci.
Niech im da świadectwo,
aby i oni nie trafili
na to miejsce męki!”
Abraham odparł:
“Mają Mojżesza i Proroków:
niech ich słuchają!”
Nie, ojcze Abrahamie – odparł mu –
ale jeśli ktoś z umarłych do nich pójdzie,
nawrócą się”.
Abraham odpowiedział:
“Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają,
to choćby nawet ktoś z martwych powstał,
nie uwierzą”. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org