24 lutego
Środa, 2. tydzień Wielkiego Postu
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Dzień ferialny w okresie Wielkiego Postu, zwany po prostu 'dzień powszedni Wielkiego Postu', jest czasem, gdy liturgia nie obchodzi żadnej konkretnej uroczystości, wspomnienia ani święta, lecz skupia się na wyznaczonym czytaniu i modlitwach danego dnia. Wielki Post jest wyjątkowym okresem roku liturgicznego, przeznaczonym na refleksję, pokutę i przygotowanie do świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Kościół zachęca wiernych w te dni do głębszego zanurzenia się w modlitwie, umartwieniach i uczynkach miłosierdzia, by nawrócenie nie było tylko zewnętrzne, lecz dotykało serca. W ferialne dni Wielkiego Postu czytania mszalne i modlitwy pomagają przeżyć ten czas jako drogę duchowego wzrostu i przemiany.
Liturgia zachęca, by zwolnić tempo codzienności, słuchać Słowa Bożego i odpowiadać na nie konkretnymi czynami. Właśnie dlatego Kościół nie zapomina o tych pozornie „zwykłych” dniach — stają się one okazją do spotkania z Bogiem w prostocie i szczerości, które są podstawą chrześcijańskiej ascezy. Przeżywanie dnia ferialnego Wielkiego Postu uczy wierności i cierpliwości w codziennym podążaniu za Chrystusem.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Środa, 2. tydzień Wielkiego Postu (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 24 lutego 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieJr 18, 18-20
Moi wrogowie powiedzieli:
„Chodźmy, uknujmy spisek przeciwko Jeremiaszowi.
Prawo nie zaginie z braku kapłana,
ani rada z braku mędrca,
ani słowo z braku proroka.
Chodźmy, uderzmy go naszym językiem,
nie zwracajmy uwagi na wszystkie jego słowa”.
Lecz Ty, Panie, zwróć uwagę na mnie,
posłuchaj, co mówią moi przeciwnicy.
Czy można odpłacać złem za dobro?
Wykopali dół, by mnie zgubić.
Pamiętaj, że stałem przed Tobą,
aby mówić w ich sprawie,
by odwrócić od nich Twój gniew.
– Oto słowo Boże.
Psalm30 (31), 5-6, 14, 15-16
Wydobywasz mnie z sieci, którą zastawili na mnie;
tak, Ty jesteś moją ucieczką.
W Twoje ręce powierzam ducha mego;
odkupujesz mnie, Panie, wierny Boże.
Słyszę oszczerstwa tłumu:
zewsząd groza.
Zebrali się przeciw mnie na naradę,
zmówili się, by odebrać mi życie.
Lecz ja Tobie ufam, Panie,
mówię: Tyś jest mój Bóg!
W Twoim ręku są moje losy: wyrwij mnie
z rąk moich wrogów i prześladowców.
EwangeliaMt 20, 17-28
W owym czasie
Jezus, idąc do Jerozolimy,
wziął na bok Dwunastu uczniów
i po drodze rzekł do nich:
„Oto idziemy do Jerozolimy.
Syn Człowieczy będzie wydany
arcykapłanom i uczonym w Piśmie,
a oni skażą go na śmierć
i wydadzą poganom,
aby z niego szydzili,
ubiczowali go i ukrzyżowali;
trzeciego dnia zmartwychwstanie”.
Wtedy matka synów Zebedeusza
podeszła do Jezusa ze swoimi synami, Jakubem i Janem,
i oddała Mu pokłon, prosząc Go o coś.
Jezus ją zapytał:
„Czego pragniesz?”
Odpowiedziała:
„Spraw, żeby ci dwaj moi synowie
zasiedli jeden po prawej, a drugi po lewej Twej stronie
w Twoim królestwie”.
Jezus odpowiedział:
„Nie wiecie, o co prosicie.
Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?”
Odpowiedzieli Mu:
„Możemy”.
Rzekł do nich:
„Kielich mój wprawdzie pić będziecie;
ale zasiąść po mojej prawej i lewej stronie
nie do Mnie należy dać,
ale tym, którym jest to przygotowane przez mojego Ojca”.
Gdy dziesięciu pozostałych to usłyszało,
oburzyli się na tych dwóch braci.
Jezus przywołał ich do siebie i rzekł:
„Wiecie, że władcy narodów uciskają je,
a możni dają im odczuć swoją władzę.
Nie tak będzie u was:
ale kto by między wami chciał się stać wielkim,
niech będzie waszym sługą;
a kto by chciał być pierwszym wśród was,
niech będzie waszym niewolnikiem.
Tak samo Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono,
ale by służyć
i dać swoje życie na okup za wielu”.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org