Św. Anieli Merici

W Starym Przymierzu,
każdy kapłan codziennie stał w Miejscu Świętym
do posługi liturgicznej,
i wielokrotnie składał te same ofiary,
które nigdy nie mogą usunąć grzechów.

Jezus Chrystus natomiast,
gdy złożył jedną jedyną ofiarę za grzechy,
zasiadł raz na zawsze po prawicy Boga.
Teraz czeka,
aż Jego wrogowie zostaną położeni u Jego stóp.
Jedną ofiarą
on doprowadził na zawsze do doskonałości
tych, których uświęca.
Duch Święty także
zaświadcza nam o tym w Piśmie,
bo po słowach:
Takie będzie Przymierze,
które zawrę z nimi,
kiedy te dni już przeminą,
mówi Pan:
Kiedy dam im moje prawa,
zapiszę je w ich sercach i myślach,
i nie będę już wspominał ich grzechów ani występków.
A gdy odpuszczenie zostało udzielone,
nie składa się już ofiary za grzech.

– Oto słowo Boże.

Wyrocznia Pana do mojego Pana:
« Zasiądź po mojej prawicy,
a uczynię Twoich wrogów
podnóżkiem dla Twojego tronu ».

Pan ze Syjonu przekazuje Ci
berło Twej potęgi:
« Panuj wśród swych nieprzyjaciół ».

W dniu Twej potęgi, ukazuje się Twoje panowanie,
jesteś księciem, jaśniejącym świętością:
« Jak rosa z porannej zorzy,
zrodziłem Cię ».

Pan przysiągł
i nie odwoła tego:
« Jesteś kapłanem na wieki
na wzór Melchizedeka ».

W owym czasie
Jezus znów zaczął nauczać nad brzegiem Morza Galilejskiego.
Zgromadził się przy nim bardzo wielki tłum,
tak że wsiadł do łodzi i tam usiadł.
Był na morzu,
a całe zgromadzenie było przy morzu, na brzegu.
Nauczał ich wielu rzeczy w przypowieściach,
i w swoim nauczaniu mówił im:
« Słuchajcie! Oto siewca wyszedł siać.
A gdy siał,
niektóre ziarna padły na drogę;
przyleciały ptaki i wszystko zjadły.
Inne ziarna padły na grunt skalisty,
tam, gdzie nie miały wiele ziemi;
to natychmiast wzeszły,
ponieważ ziemia była płytka;
a kiedy wzeszło słońce, spaliły się,
a nie mając korzenia, uschły.
Inne padły między ciernie,
a ciernie wyrosły, zadusiły je
i nie wydały owocu.
Jeszcze inne ziarna padły na dobrą ziemię;
wydały owoc,
wzrastając i rozrastając się,
i przyniosły plon
trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny, stokrotny ».
A Jezus mówił:
« Kto ma uszy do słuchania,
niechaj słucha! »

A gdy był sam,
ci, którzy byli razem z Nim i Dwunastu,
pytali Go o przypowieści.
Odpowiedział im:
« Wam dana jest tajemnica Królestwa Bożego,
ale tym, którzy są poza kręgiem uczniów,
wszystko podaje się w przypowieściach.
I tak, jak mówi prorok:
Patrzeć będą, a nie zobaczą;
słuchać będą, a nie zrozumieją;
gdyby się nawrócili,
odostaliby przebaczenie. »
Rzekł im także:
« Nie rozumiecie tej przypowieści?
Jakże więc zrozumiecie wszystkie przypowieści?
Siewca sieje Słowo.
Są tacy, przy których jest zasiane Słowo na drodze:
gdy je usłyszą,
zaraz przychodzi szatan
i zabiera Słowo zasiane w nich.
Podobnie i ci, w których zasiano ziarno na miejscach skalistych:
którzy, gdy usłyszą Słowo,
przyjmują je natychmiast z radością;
ale nie mają w sobie korzenia;
to ludzie chwili;
gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu Słowa,
zraz się załamują.
Inni zaś to ci, u których ziarno padło między ciernie:
to są ci, którzy słuchają Słowa,
ale troski doczesne, złudzenie bogactwa
i inne rządze
wkradają się i zagłuszają Słowo
a to nie wydaje owocu.
Są natomiast tacy, u których zasiane zostało na dobrej ziemi:
to ci, którzy słuchają Słowa, przyjmują je
i przynoszą owoc:
trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny, stokrotny ».

– Oto słowo Pańskie.