29 stycznia
Piątek, 3. tydzień zwykły
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Dzień dzisiejszy w liturgii Kościoła katolickiego to tzw. dzień powszedni, określany w języku polskim jako "dzień ferialny" lub „feria”. W okresie zwykłym dni ferialnych nie wyróżnia się specjalnymi obchodami, a wspólnota wiernych skupia się na codziennym przeżywaniu wiary i odczytywaniu Słowa Bożego z bieżącego tygodnia. To czas, w którym Kościół zachęca do głębszego wsłuchiwania się w nauczanie Chrystusa i rozważania Jego słów w codzienności. Nie przypada dziś żadne szczególne wspomnienie świętego ani uroczystość, dlatego w liturgii obowiązuje kolor zielony — symbolizujący nadzieję, rozwój duchowy oraz wzrastanie w wierze.
Ferie w liturgii służą temu, by wierni mogli skupić się na rozwoju wewnętrznym i praktykowaniu cnót tam, gdzie nie odciąga ich intensywność świątecznych obrzędów. To swego rodzaju duchowy odpoczynek, który jednocześnie mobilizuje do systematyczności i pogłębiania osobistej relacji z Bogiem poprzez modlitwę, słuchanie Słowa Bożego i codzienne życie sakramentalne. Kościół przypomina w dniach ferialnych, że świętość kształtuje się w zwyczajności, a okres zwykły to czas pielęgnowania wiary w codziennych obowiązkach oraz służbie bliźnim.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek, 3. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 29 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieHe 10, 32-39
Bracia,
przypomnijcie sobie te pierwsze dni,
gdy otrzymaliście światło Chrystusa:
wtedy wytrwaliście w wielkiej walce i cierpieniu,
byliście wystawieni na publiczne zniewagi i prześladowania,
a czasem byliście solidarni z tymi, których tak traktowano.
Okazaliście też współczucie
więzionym,
z radością przyjęliście
zabrane wam dobra,
bo byliście pewni, że posiadacie lepsze, trwałe bogactwo.
Nie porzucajcie więc waszej odwagi;
od niej bowiem zależy wasza wielka nagroda.
Wytrwałość jest wam potrzebna,
abyście spełniając wolę Boga
odziedziczyli spełnienie obietnic.
Jeszcze bowiem "chwila, bardzo krótki czas,
a przyjdzie Ten, który ma przyjść
i nie będzie zwlekał.
A sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie;
jeśli się cofnie,
nie znajdę w nim upodobania".
My jednak nie jesteśmy ludźmi, którzy się cofają
i giną,
ale wierzącymi,
kiedy ratują duszę.
– Oto słowo Boże.
Psalm36 (37), 3-4, 5-6, 23-24, 39-40ac
Zaufaj Panu i czyń dobro,
mieszkaj na ziemi i dochowaj wierności;
ciesz się Panem,
a On spełni pragnienia twego serca.
Powierz Panu swoją drogę,
zaufaj Mu, a On sam będzie działał.
On sprawi, że twą sprawiedliwość ujrzą jak światło,
a twoje prawo jak południe.
Pan kieruje krokami człowieka,
umacnia je i ma w nich upodobanie.
Choćby upadł, nie dozna klęski,
bo Pan podtrzymuje go ręką.
Pan jest zbawieniem prawych,
ich obroną w czasie utrapienia.
Pan ich wspiera i wybawia,
bo w Nim szukają schronienia.
EwangeliaMc 4, 26-34
W owym czasie
Jezus mówił do tłumów:
«Z Królestwem Bożym jest tak,
jak gdyby człowiek wrzucił ziarno w ziemię,
dzień i noc,
czy śpi, czy czuwa,
ziarno kiełkuje i rośnie,
nie wie jak.
Sama z siebie ziemia wydaje najpierw źdźbło,
potem kłos, potem pełne ziarno w kłosie.
A gdy zboże dojrzeje,
natychmiast zapuszcza sierp,
bo pora żniwa już nadeszła».
Mówił jeszcze:
«Do czego przyrównamy Królestwo Boże?
Jaką przypowieść mamy nim zobrazować?
Jest jak ziarnko gorczycy:
gdy się je wsiewa w ziemię,
jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi.
Lecz gdy zostanie posiane,
wyrasta i staje się większe niż inne jarzyny;
i wypuszcza wielkie gałęzie,
tak że ptaki niebieskie
zakładają gniazda w jego cieniu».
W wielu takich przypowieściach
Jezus głosił im słowo,
na ile mogli je pojąć.
Bez przypowieści nie mówił do nich,
ale każdą rzecz wyjaśniał swoim uczniom na osobności.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org