Sobota, 3. tydzień zwykły

Bracia,
wiara jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy,
przekonaniem o tych rzeczywistościach, których nie widzimy.
To właśnie dzięki niej przodkowie otrzymali dobre świadectwo.

Dzięki wierze Abraham usłuchał wezwania Boga:
wyruszył do ziemi,
którą miał otrzymać w dziedzictwie,
i wyruszył nie wiedząc, dokąd idzie.
Dzięki wierze zamieszkał jako cudzoziemiec w ziemi obiecanej,
jakby w obcej krainie;
mieszkał w namiotach,
podobnie jak Izaak i Jakub,
współdziedzice tej samej obietnicy,
albowiem oczekiwał miasta posiadającego mocne fundamenty,
miasta, którego budowniczym i twórcą jest sam Bóg.
Dzięki wierze również Sara, pomimo podeszłego wieku,
stała się zdolna do poczęcia potomstwa,
bo uznała za godnego wiary Tego, który złożył obietnicę.
Dlatego też z jednego człowieka, już niemal martwego,
powstało potomstwo tak liczne,
jak gwiazdy na niebie
i jak niezliczone ziarenka piasku na brzegu morza,
mnogość nie do przeliczenia.
W wierze wszyscy oni pomarli, nie otrzymawszy spełnienia obietnic,
lecz tylko je zobaczyli i powitali z daleka,
już wyznając, że są na ziemi
obcymi i pielgrzymami.
Tak mówiąc, okazują jasno,
że szukają ojczyzny.
Gdyby myśleli o tej, z której wyszli,
znaleźliby sposobność, aby do niej powrócić.
Lecz oni dążyli do lepszej ojczyzny,
to jest do niebiańskiej.
Dlatego Bóg nie wstydzi się być nazywany ich Bogiem,
przygotował bowiem dla nich miasto.

Dzięki wierze, gdy został wystawiony na próbę,
Abraham ofiarował Izaaka.
I ofiarował on jedynego syna,
chociaż otrzymał obietnicę
i powiedziano mu:
W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo.
Sądził bowiem,
że Bóg ma moc nawet z martwych wzbudzać;
dlatego odzyskał go jako zapowiedź.

– Oto słowo Boże.

On wzbudził dla nas moc zbawczą
w domu Dawida, swego sługi,
tak jak zapowiedział przez usta swoich świętych,
proroków swoich od wieków:

zbawienie od naszych wrogów
i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą,
miłosierdzie, które okazał naszym ojcom,
pamięć o swoim świętym przymierzu,

przysięga, którą złożył naszemu ojcu Abrahamowi,
że da nam, iż bez lęku,
u wolnieni z rąk nieprzyjaciół,
będziemy mu służyć w świętości i sprawiedliwości
    przed Jego obliczem, po wszystkie dni nasze.

Tego dnia, gdy zapadł wieczór, Jezus rzekł do swoich uczniów:
« Przeprawmy się na drugą stronę. »
Odeszli więc od tłumu i zabrali ze sobą Jezusa, tak jak był,
do łodzi,
a inne łodzie towarzyszyły Mu.
Nastąpiła gwałtowna burza.
Fale uderzały w łódź,
tak że już się niemal napełniała.
On zaś spał na wezgłowiu w tyle łodzi.
Uczniowie budzą Go i mówią do Niego:
« Nauczycielu, giniemy;
Ciebie to nic nie obchodzi? »
On się obudził, zgromił wiatr i rzekł do jeziora:
« Milcz, ucisz się! »
Wiatr ustał
i nastała głęboka cisza.
Jezus rzekł do nich:
« Czemu tak bojaźliwi jesteście?
Jeszcze nie macie wiary? »
Oni wielce się przestraszyli
i mówili jeden do drugiego:
« Kim właściwie jest Ten,
że nawet wiatr i jezioro są Mu posłuszne? »

– Oto słowo Pańskie.