3 września
Św. Grzegorz Wielki
Czwartek, 22. tydzień zwykły
Św. Grzegorz Wielki, żyjący na przełomie VI i VII wieku, to jeden z najwybitniejszych papieży i doktorów Kościoła. Przyszedł na świat w zamożnej rodzinie rzymskiej, a po krótkiej kariery urzędniczej wybrał życie monastyczne. Jego duchowość opierała się na głębokiej pokorze, trosce o ubogich oraz umiłowaniu tradycji chrześcijańskiej. W 590 roku został wybrany papieżem w trudnych czasach zamętu politycznego, najazdów ludów barbarzyńskich i epidemii w Rzymie. Jako pasterz Kościoła Grzegorz zreformował liturgię, angażował się w działalność charytatywną oraz umacniał autorytet Stolicy Apostolskiej.
Jego wkład w liturgię przeszedł do historii dzięki uporządkowaniu śpiewu kościelnego, zwanego odtąd śpiewem gregoriańskim. W licznych pismach i homiliach rozwinął nauczanie o roli papieża jako „sługi sług Bożych”, a także podkreślał znaczenie codziennej troski duszpasterskiej. Św. Grzegorz zasłynął również jako misjonarz: dzięki jego staraniom Ewangelia dotarła na Wyspy Brytyjskie. Dziś Kościół wspomina go jako wzór pasterza oddanego ludziom oraz modlitwie, a także jako patrona nauczycieli, muzyków i chorych na dżumę.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Grzegorz Wielki (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Co 3, 18-23
Bracia,
niech nikt się nie łudzi.
Jeśli ktoś z was
mniema, że jest mądry według tego świata,
niech się stanie głupim, aby stać się mądrym.
Albowiem mądrość tego świata jest głupstwem u Boga.
Napisano bowiem:
To On chwyta mędrców
w ich własnej przebiegłości.
I jeszcze:
Pan wie,
że rozumowania mędrców są marnością!
Dlatego niech nikt nie szczyci się jakimś człowiekiem.
Wszystko bowiem jest wasze:
czy to Paweł, czy Apollos, czy Piotr,
świat, życie, śmierć,
teraźniejszość, przyszłość:
wszystko jest wasze,
wy zaś należycie do Chrystusa,
a Chrystus do Boga.
– Oto Słowo Boże.
PsalmPs 23 (24), 1-2, 3-4ab, 5-6
Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia,
świat i jego mieszkańcy!
To On ją osadził na morzach
i umocnił ponad rzekami.
Kto wstąpi na górę Pana,
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca,
który nie skłania duszy ku marnościom.
On otrzyma błogosławieństwo od Pana
i zapłatę od Boga, swojego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, którzy Go szukają,
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.
EwangeliaLc 5, 1-11
W owym czasie
tłum cisnął się wokół Jezusa,
aby słuchać słowa Bożego,
podczas gdy On stał nad jeziorem Genezaret.
Zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu jeziora;
rybacy z nich wyszli
i płukali sieci.
Jezus wszedł do jednej z łodzi, należącej do Szymona,
i poprosił go, aby nieco oddalił ją od brzegu.
Usiadł i z łodzi nauczał tłumy.
Gdy przestał mówić,
powiedział do Szymona:
« Wypłyń na głębię
i zarzućcie sieci na połów. »
Szymon mu odpowiedział:
« Mistrzu, całą noc trudziliśmy się i nic nie złowiliśmy;
ale na Twoje słowo zarzucę sieci. »
Skoro to uczynili,
zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb,
że sieci ich zaczęły się rwać.
Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi,
aby przyszli im z pomocą.
Ci przyszli
i napełnili obie łodzie tak, że się zanurzały.
Widząc to,
Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i powiedział:
« Odejdź ode mnie, Panie,
bo jestem człowiekiem grzesznym. »
W rzeczy samej ogarnęło go i wszystkich jego towarzyszy wielkie zdumienie
z powodu połowu ryb, których dokonali;
tak samo też Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, współtowarzyszy Szymona.
A Jezus powiedział do Szymona:
« Nie bój się,
odtąd ludzi będziesz łowił. »
A gdy przyciągnęli łodzie do brzegu,
zostawili wszystko i poszli za Nim.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org