Święty dnia · 30 sierpnia
22. Niedziela Zwykła
22ème dimanche du Temps Ordinaire (semaine II du Psautier)
Kolor liturgiczny : Zielony
Dziś w Kościele katolickim obchodzimy 22. Niedzielę Zwykłą, która jest częścią okresu zwykłego roku liturgicznego. Ten czas, rozciągający się między okresem Bożego Narodzenia a Wielkim Postem oraz między Okresem Wielkanocnym a Adwentem, skupia się na stopniowym wzrastaniu w wierze poprzez codzienność, pracę oraz życie rodzinne i społeczne. Liturgia słowa tej niedzieli zazwyczaj zaprasza wierzących do refleksji nad autentycznością ich relacji z Bogiem — zachęca do tego, by nie ograniczać się do formalizmu religijnego, lecz by wiara kształtowała serce i konkretne czyny. Kościół w tym okresie podkreśla, że chrześcijanin każdego dnia jest wezwany do naśladowania Chrystusa przez prostotę, pokorę, wytrwałość i dążenie do świętości w zwyczajnych obowiązkach.
Okres zwykły nie posiada jednego konkretnego bohatera, jak święci czy wielkie uroczystości, lecz pozwala zatrzymać się nad codziennością, w której wierni mogą rozpoznawać działanie Boga. Kolor liturgiczny — zielony — symbolizuje nadzieję i duchowy wzrost. W homiliach i modlitwach tego dnia duchowni przypominają, że każdy dzień wypływający z Eucharystii wnosi Boże światło w zwyczajne sprawy i wyzwania. Dlatego też 22. Niedziela Zwykła zaprasza do pogłębienia relacji z Chrystusem na co dzień i odkrywania świętości w codzienności życia.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Słowo Pana ściąga na mnie zniewagę » — Jr 20, 7-9
Panie, uwiodłeś mnie, a ja pozwoliłem się uwieść;
pochwyciłeś mnie i przewyższyłeś mnie.
Przez cały dzień jestem wystawiony na szyderstwa,
wszyscy się ze mnie śmieją.
Ilekroć mam zabrać głos,
muszę wołać, muszę ogłaszać:
„Przemoc i zniszczenie!”
Przez cały dzień słowo Pana
sprowadza na mnie zniewagę i drwiny.
Mówiłem sobie: „Nie będę już o Nim myślał,
nie będę już przemawiał w Jego imieniu”.
Ale było ono jak ogień płonący w moim sercu,
uwięziony w moich kościach.
Zmęczyłem się, powstrzymując je,
lecz nie zdołałem.
– Oto słowo Boże.
Ps 62 (63), 2, 3-4, 5-6, 8-9
Boże, Ty jesteś moim Bogiem,
szukam Ciebie od świtu:
moja dusza pragnie Ciebie;
ciało moje tęskni za Tobą,
jak ziemia zeschła, spragniona, bez wody.
Tak w świątyni patrzyłem na Ciebie,
ujrzałem Twoją potęgę i chwałę.
Twoja miłość lepsza jest od życia:
będą Cię wielbić moje wargi!
Przez całe życie będę Cię błogosławił,
wznosił ręce, wzywając Twego imienia.
Jak tłustym pokarmem się nasycę;
z radością na ustach będę Cię wychwalał.
Tak, byłeś dla mnie pomocą:
wołam z radości w cieniu Twoich skrzydeł.
Moja dusza lgnie do Ciebie,
prawica Twoja mnie wspiera.
« Przedstawcie swe ciała jako żywą ofiarę » — Rm 12, 1-2
Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże,
abyście dali swoje ciała – całą swą osobę –
jako ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną:
to bowiem jest dla was właściwy sposób oddawania Mu czci.
Nie upodabniajcie się do tego świata,
ale przemieńcie się przez odnowienie umysłu,
abyście mogli rozeznać, jaka jest wola Boża:
co dobre, co Bogu przyjemne
i co doskonałe.
– Oto słowo Boże.
« Jeśli kto chce pójść za mną, niech się zaprze samego siebie » — Mt 16, 21-27
W owym czasie
Jezus zaczął tłumaczyć swoim uczniom,
że musi udać się do Jerozolimy,
wiele wycierpieć od starszych,
arcykapłanów i uczonych w Piśmie,
zostać zabitym, a trzeciego dnia zmartwychwstać.
Wtedy Piotr, wziąwszy Go na bok,
począł Go upominać, mówiąc:
„Niech Cię Bóg broni, Panie!
Nie przyjdzie to na Ciebie.”
Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra:
„Zejdź mi z oczu, szatanie!
Jesteś Mi przeszkodą,
bo nie myślisz po Bożemu,
lecz po ludzku.”
Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów:
„Jeśli kto chce pójść za Mną,
niech się zaprze samego siebie,
niech weźmie krzyż swój
i niech Mnie naśladuje.
Bo kto chce zachować swoje życie,
straci je,
a kto straci swe życie z mego powodu,
odnajdzie je.
Cóż bowiem za korzyść osiągnie człowiek,
jeśli choćby cały świat zyskał,
a na swej duszy szkodę poniósł?
Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?
Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego
wraz ze swymi aniołami;
wtedy odda każdemu według jego postępowania.”
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org