30 września
Św. Hieronim
Środa, 26. tydzień zwykły
Św. Hieronim, prezbiter i doktor Kościoła, to jeden z największych uczonych chrześcijańskich starożytności. Urodził się w IV wieku, prawdopodobnie w Dalmacji, i już jako młody człowiek wykazywał niezwykłe zdolności intelektualne. Najsławniejsze dzieło Hieronima to przekład Pisma Świętego na łacinę, znany jako Wulgata, który przez stulecia był podstawowym tekstem biblijnym Kościoła zachodniego. Był również gorliwym propagatorem życia ascetycznego i wielkim korespondentem swoich czasów, co wyraża się w bogatej spuściźnie listów, które odzwierciedlają zarówno jego głęboką wiedzę, jak i żywą osobowość.
Hieronim spędził ostatnie lata życia w Betlejem, gdzie prowadził życie monastyczne blisko Groty Narodzenia. Jego duchowość kształtowało umiłowanie Słowa Bożego i nieustanna praca intelektualna w służbie Kościoła. Kościół wspomina go nie tylko jako wybitnego egzegetę i tłumacza, lecz również jako wzór pragnienia poznania Boga poprzez Pismo Święte oraz oddania w życiu codziennym. Dziedzictwo Hieronima przypomina o wartości solidnej formacji biblijnej i nieustannego pogłębiania wiary.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Hieronim (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieJb 9, 1-12.14-16
Hiob zabrał głos i odpowiedział swoim przyjaciołom:
« Zaiste, wiem, że tak jest:
Jak człowiek mógłby mieć rację wobec Boga?
Jeśli ktoś zechce z nim się spierać,
nie znajdzie odpowiedzi nawet raz na tysiąc.
On jest pełen mądrości i niezrównanej mocy,
nikt bezkarnie Mu się nie przeciwstawi.
To On przenosi góry, niepostrzeżenie dla nich,
przewraca je w swoim gniewie;
On porusza ziemię z jej podstaw,
i sprawia, że drżą jej filary.
Gdy rozkaże, słońce nie wschodzi,
a gwiazdom nakłada pieczęć.
Sam rozciąga niebiosa,
chodzi po grzbietach fal morskich.
On stworzył Wielką Niedźwiedzicę, Oriona,
Plejadę i gwiazdozbiory Południa.
On jest twórcą dzieł wielkich, niezgłębionych,
niezliczonych cudów.
Jeśli przechodzi obok mnie, nie widzę Go;
jeśli mnie muska, nie dostrzegam Go.
Gdy porwie zdobycz, któż Mu ją odbierze,
kto odważy się zapytać Go: “Co czynisz?”
A ja miałbym Mu odpowiadać?
szukać argumentów przeciw Niemu?
Nawet jeśli mam rację, po co się bronić?
Mogę tylko prosić sędziego o łaskę.
Nawet gdyby mi odpowiedział na moje wołanie,
nie wiem, czy wysłucha mojego głosu! »
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 87 (88), 10bc-11, 12-13, 14-15
Wołam do Ciebie, Panie, przez cały dzień,
wyciągam do Ciebie ręce:
czy czynisz cuda dla umarłych?
czy cienie powstaną, by Ciebie wielbić?
Kto opowie o Twojej miłości w grobowcu,
o Twojej wierności w krainie śmierci?
Czy Twoje cuda są znane w ciemnościach,
a sprawiedliwość w krainie zapomnienia?
A ja, Panie, do Ciebie wołam;
od rana moja modlitwa szuka Ciebie:
dlaczego mnie odrzucasz, Panie,
dlaczego zakrywasz przede mną swoje oblicze?
EwangeliaLc 9, 57-62
W tym czasie,
gdy byli w drodze, ktoś powiedział do Jezusa:
« Pójdę za Tobą, dokądkolwiek pójdziesz. »
Jezus mu odpowiedział:
« Lisy mają nory,
ptaki niebieskie – gniazda,
ale Syn Człowieczy
nie ma gdzie złożyć głowy. »
Do innego rzekł:
« Pójdź za Mną. »
Ten odparł:
« Panie, pozwól mi najpierw pogrzebać mojego ojca. »
Lecz Jezus mu odrzekł:
« Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych.
Ty zaś idź i głoś królestwo Boże. »
Jeszcze inny powiedział:
« Pójdę za Tobą, Panie,
ale pozwól mi najpierw pożegnać się
z domownikami. »
Jezus mu odpowiedział:
« Ktokolwiek przykłada rękę do pługa,
a ogląda się wstecz,
nie nadaje się do królestwa Bożego. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org